Wole guzkowe

Włókniak

Wole to powiększenie tarczycy. W przypadku guzków w tarczycy mówią o wolu guzkowym..

Wole guzkowe to najczęstsza patologia tarczycy, występuje u 5% populacji, a zdaniem ekspertów, jeśli weźmiemy pod uwagę utajone formy wola guzkowego, które czasami ujawniają się przypadkowo podczas badania z innego powodu, liczbę tę można bezpiecznie podwoić. Kobiety są cztery razy bardziej podatne na wolę guzowatą niż mężczyźni.

Wczesnym stadiom patologii nie towarzyszą żadne nieprzyjemne objawy dla pacjenta - przebiega niezauważalnie, dopóki węzły nie rozrosną się tak bardzo, że zaczną wywierać nacisk na pobliskie narządy. Wtedy osoba skarży się na trudności w połykaniu, oddychaniu lub zmianę barwy głosu..

Co to jest?

Guzki mogą towarzyszyć prawie wszystkim chorobom tarczycy, dlatego termin „wole guzkowe” obejmuje tworzenie się gruczołu tarczowego o różnej budowie i pochodzeniu. Ponieważ obecnie lekarze bardzo często przepisują badanie USG tarczycy, większość guzków jest wykrywana przypadkowo u pacjentów bez -lub reklamacje.

Istnieje 8 form wola guzkowego:

  1. Koloidalne - charakteryzujące się obecnością uszczelek wypełnionych cieczą koloidalną. Wole rośnie powoli, praktycznie w żaden sposób się nie pojawia. Często wykrywane przypadkowo podczas badania lekarskiego. Węzły koloidalne rzadko stają się złośliwe. Choroba stanowi 90% wszystkich postaci wola guzkowego.
  2. Nietoksyczny lub eutyreoza - proliferacja tkanek gruczołów przy braku jodu. Węzły nie wydzielają hormonów, dlatego choroba nazywana jest także wolem „zimnym” lub „nietoksycznym”.
  3. Toksyczna lub „gorąca” - formacja o działaniu hormonalnym.
  4. Węzeł torbielowaty to zaokrąglona wnęka wypełniona płynną zawartością. Cysty są małe i mają gęstą konsystencję. Choroba jest często diagnozowana u kobiet po 50 latach..
  5. Gruczolak to łagodny nowotwór tarczycy. Rośnie powoli, ale może przekształcić się w nowotwór onkologiczny.
  6. Autoimmunologiczny rozwija się na tle upośledzonej odporności. Ciało postrzega tarczycę jako ciało obce. Występuje przewlekłe zapalenie tkanki tarczycy. Kobiety w wieku 40-50 lat są podatne na tę chorobę.
  7. Wielomodułowy zawiera jednocześnie węzły o różnych strukturach. Na przykład jeden węzeł jest torbielowaty, a drugi koloidalny.
    W przypadku raka tarczycy pojawia się pojedynczy guzek, który jest bezbolesny i gęsty w dotyku. Rośnie szybko. Proliferacja komórek nowotworowych prowadzi do powiększenia węzłów chłonnych szyjnych.

Patogeneza łagodnych i złośliwych guzów tarczycy jest dość złożona i do tej pory nie została w pełni zbadana. Wiadomo, że pod wpływem pewnych niekorzystnych czynników (w szczególności promieniowania) poszczególne komórki tego narządu zaczynają aktywnie, w niekontrolowany sposób dzielić się, dlatego ich liczba wzrasta i pojawia się guz. Procesy te obejmują również pewne substancje, które promują wzrost komórek (w szczególności hormon stymulujący tarczycę) i mutacje niektórych genów..

Przyczyny rozwoju

Najczęściej wole guzkowe proliferujące koloidy prowadzą do rozwoju guzków tarczycy - 90%. Rzadziej jest to możliwe w przypadku guzów tarczycy: łagodne - 5-8%, złośliwe - 1-2%; i bardzo rzadko w autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy typu Hashimoto („pseudonodules”), prawdziwych cystach i chorobach zapalnych tarczycy. Zazwyczaj guzki tarczycy są łagodne. Ponieważ istnieje prawdopodobieństwo złośliwej formacji, nie należy ignorować węzłów tarczycy..

Przyczyny łagodnych i złośliwych guzów tarczycy są nieznane. Istnieją dowody na rolę dziedziczności i promieniowania głowy i szyi w rozwoju guzów. Nie ma zgody co do przyczyn rozwoju wola guzkowego koloidu. Wiadomo, że częstość jego występowania wzrasta wraz z wiekiem, dlatego wole guzkowe koloidowe uważa się za związaną z wiekiem zmianę w tarczycy. Niektórzy naukowcy sugerują, że niedobór jodu prowadzi do rozwoju wola koloidalnego..

Objawy i pierwsze oznaki

Początkowy stopień rozwoju choroby nie daje żadnych oczywistych objawów, ich manifestacja występuje w późniejszych stadiach, dlatego leczenie często nie jest terminowe. Tylko specjalne badanie jest w stanie rozpoznać guzki..

Im są większe, tym wyraźniejszy jest obraz symptomatyczny u obu płci, wyrażony w:

  • przerost (powiększenie) gruczołu;
  • ból krtani;
  • dyskomfort podczas próby połknięcia;
  • chrypka i nierozsądny kaszel;
  • trudności w oddychaniu;
  • uczucie ucisku podczas próby przechylenia głowy;
  • regularne zawroty głowy

Symptomatologia patologii guzkowo-rozlanej jest podobna do obrazu klinicznego tyreotoksykozy - stanu organizmu związanego ze zwiększoną ilością hormonów tarczycy i objawiającego się następującymi objawami:

  • niskie ciśnienie krwi;
  • ból serca i kołatanie serca;
  • duszność podczas wysiłku;
  • słaby apetyt;
  • bezsenność;
  • bolesność formacji guzkowej;
  • nerwowy i drażliwy nastrój (częściej u kobiet);
  • pogorszenie stanu skóry (suchość i łuszczenie);
  • niewielkie upośledzenie pamięci;
  • niska temperatura ciała;
  • zmniejszona erekcja u mężczyzn;
  • naruszenie miesiączki u kobiet, a także możliwe poronienia i niepłodność.

Ta choroba dotyka nie tylko dorosłych, ale także dzieci. Niebezpieczeństwo polega na tym, że istnieje bezpośredni wpływ na psychiczne i fizyczne wskaźniki rozwoju dziecka, proces leczenia staje się trudny.

Choroba Basedowa - patologia nadczynności tarczycy spowodowana nadmiarem hormonów tarczycy wytwarzanych przez rozlane tkanki „tarczycy” i zatruciem organizmu, może wywołać pojawienie się następujących objawów w postaci:

  • ciągłe uczucie głodu;
  • wysoka temperatura;
  • sucha skóra;
  • nerwowość i niepokój;
  • drżenie kończyn górnych i dolnych;
  • znaczne wyłupiaste oczy.

Stopnie rozwoju

W zależności od powiększenia tarczycy określa się stopień wola guzkowego. Wcześniej klasyfikacja stopni wola guzkowego według O.V. Nikolaev w 1994 roku Światowa Organizacja Zdrowia zaproponowała nową klasyfikację. Jednak w praktyce klinicznej obecnie stosuje się zarówno klasyfikację Nikolaeva, jak i klasyfikację WHO, dlatego podamy obie.

Stopień wola guzkowego (i ogólnie wola) według Nikołajewa:

  • 0 stopni - tarczyca nie jest widoczna i niewyczuwalna;
  • 1 stopień - tarczyca nie jest widoczna, ale wyczuwalna;
  • Stopień 2 - tarczyca jest widoczna podczas połykania;
  • Stopień 3 - gruczoł tarczycy powiększa kontur szyi, powodując, że jest gruba;
  • Stopień 4 - oczywiste wole, które narusza konfigurację szyi;
  • 5 stopni - tarczyca osiąga ogromne rozmiary i ściska sąsiednie narządy.

Stopień wola guzkowego (i ogólnie wola) zgodnie z definicją WHO:

  • 0 stopni - bez wola
  • Stopień 1 - wielkość płatów (lub jednego płata) jest większa niż dystalna paliczka kciuka pacjenta. Wole jest wyczuwalne, ale niewidoczne.
  • Stopień 2 - wola jest wyczuwalna, widoczna okiem.

Wole tarczycy z rozlanymi guzkami

Diagnostyka

Jeśli podejrzewasz wole guzkowe, musisz przejść określone badania. Najbardziej dostępną i niedrogą metodą diagnostyczną jest ultrasonografia. Badanie pozwala zidentyfikować nawet najmniejsze węzły, określić ich wielkość.

Aby wykluczyć złośliwy proces, wykonuje się biopsję aspiracyjną cienkoigłową: materiał jest pobierany z węzła za pomocą igły. W przypadku węzła koloidalnego podczas badania wybranego punkciku określa się substancję koloidalną i tyrocyty.

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy substancja koloidalna nie jest wykrywana w wybranym punkciku, ale komórki limfoidalne występują w dużych ilościach. W przypadku guzowatego wola toksycznego w punkciku określa się dużą liczbę proliferujących tyrocytów.

Aby określić funkcjonalną aktywność tarczycy, zbadaj poziom takich wskaźników we krwi:

  1. Trijodotyronina, tyroksyna;
  2. Hormon stymulujący tarczycę;
  3. Przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie;
  4. Tyreokalcytonina.

Uzyskane dane pozwolą określić niedoczynność lub nadczynność tarczycy. Wykrycie wysokiego poziomu tyrokalcytoniny może wskazywać na raka rdzeniastego gruczołu.

Jak leczyć wole guzkowe tarczycy?

Taktyka leczenia zależy bezpośrednio od choroby, która doprowadziła do powstania wola guzkowego. W przypadku wola koloidowego możliwe są następujące opcje terapii:

  • dynamiczna obserwacja;
  • leczenie lekami zawierającymi jod;
  • interwencja chirurgiczna;
  • radioterapia radioaktywnym jodem.

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy można zalecić pacjentowi kontynuację lub terapię zastępczą hormonami tarczycy (w przypadku wystąpienia niedoczynności tarczycy).

Rak tarczycy wymaga interwencji chirurgicznej - usunięcia gruczołu tarczowego w połączeniu z późniejszą radioterapią jodem radioaktywnym i przyjmowaniem preparatów L-tyroksyny.

Leczenie gruczolaka grudkowego polega na jego usunięciu i pilnym badaniu histologicznym materiału uzyskanego podczas operacji.

Obserwację dynamiczną bez żadnych środków terapeutycznych można polecić pacjentom w podeszłym wieku (60 lat i starszym) z wolem I stopnia spowodowanym guzkowym wolem koloidowym, ale z prawidłowym funkcjonowaniem tarczycy. Polega na badaniu poziomu hormonu tyreotropowego we krwi oraz wielkości formacji w tarczycy.

Prognozowanie i profilaktyka wola guzkowego

Przy pojedynczym wolu guzkowym o niewielkich rozmiarach rokowanie jest dość korzystne, ponieważ ryzyko rozwoju złośliwej transformacji i zespołu kompresji jest bardzo niskie. W przypadku funkcjonalnej autonomii tarczycy rokowanie zależy od terminowości i poprawności korekcji nadczynności tarczycy. Najgorsze perspektywy raka tarczycy.

W celu zapobiegania wolowi endemicznemu zaleca się masową profilaktykę jodową (stosowanie soli jodowanej w procesie gotowania), a także profilaktykę indywidualną, która należy do grupy ryzyka rozwoju niedoboru jodu (kobiety w okresie ciąży i laktacji, dzieci, młodzież), indywidualne działania profilaktyczne jodek potasu, w zależności od wieku. Zaleca się również regularne spożywanie owoców morza i zminimalizowanie przeciążenia organizmu..

Wole guzkowe tarczycy nadaje się do korekcji, najważniejsze jest, aby szukać wykwalifikowanej pomocy na czas, bardzo ważne jest, aby wykryć wszystkie objawy w odpowiednim czasie i przepisać prawidłowe leczenie.

Wole guzkowe

Wole guzkowe to grupa chorób tarczycy, które towarzyszą rozwojowi guzków objętościowych o różnym pochodzeniu i morfologii. Wole guzkowatemu może towarzyszyć widoczna ubytek kosmetyczny szyi, uczucie ucisku na szyję, objawy tyreotoksykozy. Rozpoznanie wola guzkowego opiera się na danych palpacyjnych, USG tarczycy, wskaźnikach hormonów tarczycy, biopsji cienkoigłowej, scyntygrafii, RTG przełyku, tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym. Leczenie wola guzkowego może obejmować terapię supresyjną hormonami tarczycy, radioaktywną terapię jodem, hemityroidektomię lub tyreoidektomię.

ICD-10

  • Przyczyny
  • Klasyfikacja
  • Objawy wola guzkowego
  • Diagnostyka
  • Leczenie wola guzkowego
  • Prognozy i zapobieganie
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Termin „wole guzkowe” w endokrynologii oznacza wolumetryczne formacje gruczołu tarczowego, związane z różnymi formami nozologicznymi. Oznaki wola guzkowego wykrywane są u 40-50% populacji; u kobiet wole guzkowe występuje 2-4 razy częściej i często łączy się je z mięśniakiem macicy. Z reguły za pomocą badania palpacyjnego wykrywa się węzły o średnicy przekraczającej 1 cm; w ponad połowie przypadków węzły nie są wyczuwalne i występują tylko podczas USG tarczycy. Mówi się, że wole wieloguzkowe występuje, gdy w gruczole tarczowym znajdują się dwa lub więcej guzków..

Znaczenie identyfikacji i monitorowania pacjentów z wolem guzkowym wynika z konieczności wykluczenia raka tarczycy, a także określenia ryzyka rozwoju autonomii czynnościowej tarczycy i tyreotoksykozy, aby zapobiec wystąpieniu wady kosmetycznej i zespołu kompresji.

Przyczyny

Przyczyny rozwoju guzków tarczycy nie są w pełni znane. Zatem występowanie toksycznych gruczolaków tarczycy jest związane z mutacją w genie receptora TSH i podjednostek a białek G, które hamują aktywność cyklazy adenylanowej. W raku rdzeniastym tarczycy stwierdza się również mutacje dziedziczne i somatyczne.

Etiologia wola guzkowatego proliferującego koloidy jest niejasna: często uważa się, że jest to związane z wiekiem przekształcenie tarczycy. Ponadto niedobór jodu predysponuje do wystąpienia wola koloidalnego. W rejonach z niedoborem jodu często występują wola wieloguzkowe z objawami tyreotoksykozy.

Czynniki ryzyka przyczyniające się do rozwoju wola guzkowego obejmują:

  • zaburzenia genetyczne (zespoły Klinefeltera, Downa)
  • szkodliwe wpływy środowiska (promieniowanie, substancje toksyczne)
  • brak pierwiastków śladowych
  • przyjmowanie leków
  • palenie
  • naprężenie
  • wirusowe i przewlekłe bakterie i infekcje, zwłaszcza przewlekłe zapalenie migdałków.

Klasyfikacja

Ze względu na charakter i pochodzenie wyróżnia się wola guzkowate: proliferujący koloid w eutyreozie, wole rozlane guzkowe (mieszane), węzły nowotworowe łagodne i złośliwe (gruczolak grudkowy tarczycy, rak tarczycy). Około 85-90% mas tarczycy jest reprezentowane przez wole guzkowe proliferujące koloidy; 5-8% - łagodne gruczolaki; 2-5% - rak tarczycy. Wśród nowotworów złośliwych gruczołu tarczowego wyróżnia się nowotwory pęcherzykowe, brodawkowate, rdzeniowe oraz postacie niezróżnicowane (rak anaplastyczny tarczycy).

Ponadto tworzenie się pseudo-węzłów (nacieków zapalnych i innych zmian guzkowych) w tarczycy jest możliwe w przypadku podostrego zapalenia tarczycy i przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, a także w wielu innych chorobach gruczołu. Cysty tarczycy są często wykrywane wraz z węzłami..

W zależności od liczby formacji guzowatych wyróżnia się pojedynczy (pojedynczy) guzek tarczycy, wole wieloguzkowe oraz zlepione wole guzkowe, które jest zmianą zajmującą przestrzeń składającą się z kilku zespawanych ze sobą węzłów..

Obecnie w praktyce klinicznej klasyfikacja wola guzkowego zaproponowana przez O.V. Nikolaev, a także klasyfikacja przyjęta przez WHO. Według O.V. Nikolaev wyróżnia się następującymi stopniami wola guzkowego:

  • 0 - gruczoł tarczycy nie jest określany wizualnie ani przez badanie dotykowe
  • 1 - tarczyca nie jest widoczna, ale określa się ją palpacyjnie
  • 2 - tarczyca jest określana wizualnie podczas połykania
  • 3 - ze względu na widoczne wole powiększa się kontur szyi
  • 4 - widoczne wole deformuje układ szyi
  • 5 - powiększona tarczyca powoduje ucisk sąsiednich narządów.

Zgodnie z klasyfikacją WHO wyróżnia się stopnie wola guzkowego:

  • 0 - brak danych dla wola
  • 1 - wielkość jednego lub obu płatów tarczycy przekracza wielkość dystalnej paliczka kciuka pacjenta. Wole jest wyczuwalne, ale niewidoczne.
  • 2 - wole jest określane palpacyjnie i jest widoczne okiem.

Objawy wola guzkowego

W większości przypadków wola guzkowa nie ma objawów klinicznych. Duże guzki ujawniają się jako widoczny defekt kosmetyczny w okolicy szyi - zauważalne zgrubienie jej przedniej powierzchni. W przypadku wola guzkowego powiększenie tarczycy następuje głównie asymetrycznie.

W miarę wzrostu węzłów zaczynają ściskać sąsiednie narządy (przełyk, tchawicę, nerwy i naczynia krwionośne), czemu towarzyszy rozwój mechanicznych objawów wola guzkowego. Ucisk krtani i tchawicy objawia się uczuciem „guza” w gardle, ciągłą chrypką głosu, narastającymi trudnościami w oddychaniu, przedłużającym się suchym kaszlem, napadami uduszenia.

Ucisk przełyku prowadzi do trudności w połykaniu. Objawami ucisku naczyniowego mogą być zawroty głowy, hałas w głowie i rozwój zespołu żyły głównej górnej. Bolesność w okolicy węzła może wiązać się z szybkim wzrostem jego wielkości, stanem zapalnym lub krwotokiem.

Zwykle w przypadku wola guzkowego funkcja tarczycy nie jest upośledzona, jednak mogą wystąpić odchylenia w kierunku nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Przy niedoczynności tarczycy występuje tendencja do zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, ARVI; ból serca, niedociśnienie; senność, depresja; zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, utrata apetytu, wzdęcia). Charakterystyczne są suchość skóry, wypadanie włosów i spadek temperatury ciała. Na tle niedoczynności tarczycy dzieci mogą doświadczać wzrostu i upośledzenia umysłowego; u kobiet - nieregularne miesiączki, samoistne poronienia, bezpłodność; u mężczyzn - obniżone libido i potencja.

Objawy tyreotoksykozy w wolu guzkowym to przedłużający się stan podgorączkowy, drżenie rąk, bezsenność, drażliwość, ciągłe uczucie głodu, utrata masy ciała, tachykardia, wytrzeszcz itp..

Diagnostyka

Podstawową diagnozę wola guzkowego przeprowadza endokrynolog poprzez badanie palpacyjne tarczycy. Aby potwierdzić i wyjaśnić naturę formacji guzkowej, zwykle przeprowadza się ją:

  • USG tarczycy. Wskazaniem do wykonania biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej jest obecność wyczuwalnego wyczuwalnego wola guzkowego, którego wielkość w badaniu USG przekracza 1 cm. Biopsja punkcyjna węzłów pozwala zweryfikować diagnozę morfologiczną (cytologiczną), odróżnić guzki łagodne od raka tarczycy.
  • Ocena profilu tarczycy. W celu oceny czynnościowej aktywności wola guzkowego określa się poziom hormonów tarczycy (TSH, T4 sv., T3 sv.). Badanie poziomu tyreoglobuliny i przeciwciał przeciwko tarczycy w wolu guzkowym jest niewłaściwe.
  • Scyntygrafia gruczołu. Aby zidentyfikować funkcjonalną autonomię tarczycy, wykonuje się skan radioizotopowy tarczycy z 99mTc.
  • Diagnostyka rentgenowska. Rtg klatki piersiowej i przełyku zawierające bar mogą wykryć ucisk na tchawicę i przełyk u pacjentów z wolem guzkowym. Tomografia służy do określenia wielkości tarczycy, jej konturów, budowy, powiększonych węzłów chłonnych.

Leczenie wola guzkowego

Leczenie wola guzowatego jest traktowane różnie. Uważa się, że nie jest wymagane żadne specyficzne leczenie wola guzowatego koloidu proliferacyjnego. Jeśli wole guzkowe nie zaburza funkcji tarczycy, jest małe, nie stwarza zagrożenia kompresją ani problemu kosmetycznego, to w tej postaci pacjent jest pod dynamiczną obserwacją endokrynologa. Bardziej aktywna taktyka jest wskazana, jeśli wole guzkowe wykazuje tendencję do szybkiej progresji. Leczenie może obejmować następujące elementy:

  • Terapia lekami. W przypadku wola guzkowego można zastosować terapię supresyjną hormonami tarczycy, terapię jodem radioaktywnym i leczenie chirurgiczne. Terapia supresyjna hormonami tarczycy (L-T4) ma na celu zahamowanie wydzielania TSH, co może prowadzić do zmniejszenia wielkości guzków i objętości gruczołu tarczycy w wolu rozlanym.
  • Chirurgiczne leczenie wola guzkowego. Wymagane w przypadku wystąpienia zespołu kompresji, widocznej wady kosmetycznej, wykrycia wola toksycznego lub neoplazji. Objętość resekcji wola guzkowego może być różna, od wyłuszczenia guzka tarczycy do hemityreoidektomii, częściowej resekcji tarczycy i tyreoidektomii.
  • Terapia jodem radioaktywnym (131I). Jest uważany za alternatywę dla leczenia chirurgicznego i jest wykonywany według tych samych wskazań. Odpowiedni dobór dawki pozwala uzyskać redukcję wola guzkowego o 30-80% jego objętości.
  • Skleroterapia węzłów. Metody małoinwazyjnego niszczenia guzków tarczycy (ablacja etanolem itp.) Są stosowane rzadziej i wymagają dalszych badań..

Prognozy i zapobieganie

W przypadku wola eutyreoidowego guzowatego koloidu rokowanie jest korzystne: ryzyko wystąpienia zespołu ucisku i transformacji złośliwej jest bardzo niskie. Przy funkcjonalnej autonomii tarczycy rokowanie zależy od adekwatności korekcji nadczynności tarczycy. Najgorsze perspektywy prognostyczne mają złośliwe guzy tarczycy.

W celu zapobiegania rozwojowi endemicznego wola guzkowego wskazana jest masowa profilaktyka jodowa (stosowanie soli jodowanej) oraz indywidualna profilaktyka jodowa osób z grup ryzyka (dzieci, młodzież, kobiety w ciąży i karmiące), polegająca na przyjmowaniu jodku potasu zgodnie z dawkami wiekowymi..

Wole guzkowe tarczycy

Wole guzkowe to patologiczne powiększenie tarczycy, w którym w funkcjonalnych tkankach pojawiają się gęste guzy o ograniczonych konturach. W zależności od klinicznej postaci choroby węzły mają różną morfologię i pochodzenie. Wole guzkowe tarczycy objawia się obrzękiem szyi i objawami niedoczynności tarczycy. Chorobę rozpoznaje się u prawie 5% mieszkańców świata, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Wole guzkowe często rozwija się równolegle z mięśniakami macicy.

Możliwe jest określenie przez badanie palpacyjne formacji w gruczole tarczycy o średnicy większej niż 1 cm, ale w większości przypadków węzły są mniejsze. Rozpoznanie ustala się na podstawie laboratoryjnych badań krwi i danych ultrasonograficznych. W obecności dwóch lub więcej węzłów mówią o wolu wieloguzkowym. Nowoczesne metody diagnostyczne umożliwiają wykrycie patologii gruczołu tarczowego we wczesnych stadiach, identyfikację nowotworów złośliwych, ocenę ryzyka rozwoju autonomii funkcjonalnej oraz zapobieganie uciskom narządów wewnętrznych szyi.

W klinice Alfa-Health Center przeprowadzamy wszystkie niezbędne badania i przepisujemy pacjentom odpowiednie leczenie wola guzkowego.

Przyczyny wola guzkowego tarczycy

Niemożliwe jest jednoznaczne określenie przyczyny powstawania węzłów w tkance gruczołu. Niedobór jodu nazywany jest jednym z czynników prowokujących, ale statystyki pokazują, że prawdopodobieństwo rozwoju wola guzkowego u mieszkańców terenów endemicznych jest niewiele większe.

Aby ustalić przyczynę, konieczne jest zrozumienie procesów patologicznych. Gruczoł tarczycy składa się z dużej liczby okrągłych pęcherzyków wypełnionych substancją koloidalną. Węzeł tworzy się z pęcherzyka wraz ze wzrostem obciążenia funkcjonalnego tkanki. Powstaje gęsta kapsułka. Tkanka mieszkowa przekształca się w tkankę łączną.

Istnieje wiele prawdopodobnych powodów transformacji:

  • patologie genetyczne, takie jak zespół Klinefeltera;
  • częsty stres;
  • niekorzystne środowisko ekologiczne;
  • przyjmowanie leków;
  • przewlekłe choroby nosogardzieli o charakterze zapalnym: zapalenie migdałków, zapalenie zatok, zapalenie gardła itp.;
  • zmiany wieku.

Rodzaje i stopnie wola guzkowego

Wole guzkowe tarczycy ma różne cechy morfologiczne:

  • pojedynczy węzeł (pojedynczy);
  • endemiczne wole guzkowe;
  • wole wieloguzkowe;
  • prawdziwa cysta;
  • konglomerat wole guzkowe (kilka kapsułkowanych form jest wlutowanych w konglomerat);
  • rozproszona patologia guzkowa;
  • guz złośliwy;
  • gruczolak grudkowy (guz łagodny).

Stopień wola guzkowego tarczycy określa się zgodnie z klasyfikacją Nikolaeva lub według systemu WHO.

  • 0 stopni - brak wola;
  • 1 stopień - jeden lub oba płaty są powiększone, z powodu zmian rozproszonych rozmiar gruczołu przekracza długość dystalnej paliczka kciuka;
  • 2 stopnie - wole guzkowe jest wyczuwalne i tworzy kosmetyczną wadę szyi.

Klasyfikacja Nikolaev:

  • 0 stopni - brak wola;
  • 1 stopień - węzły są wyczuwalne, ale powiększenie gruczołu nie jest jeszcze zauważalne;
  • Stopień 2 - wole widoczne podczas połykania;
  • Stopień 3 - powiększony gruczoł zmienia kształt szyi;
  • 4 stopnie - wole guzkowe wyraźnie widoczne z zewnątrz;
  • 5 stopni - rozwija się zespół ucisku pobliskich narządów.

Objawy wola guzkowego

Choroba na początkowych etapach nie ma wyraźnych objawów. Gdy wole guzkowe staje się duże, pacjent zauważa kosmetyczną wadę szyi, odczuwa dyskomfort w gardle.

W procesie wzrostu gruczołu pojawiają się objawy ucisku tchawicy, przełyku:

  • duszność, trudności w oddychaniu:
  • ochrypły głos, który się nie regeneruje;
  • trudności z połykaniem;
  • kaszel, który nie reaguje na leczenie.

Objawem wola guzkowego mogą być bóle głowy, szumy uszne, zespół żyły głównej górnej na skutek ucisku naczyń krwionośnych..

Jeśli powiększeniu gruczołu tarczycy towarzyszy ból, najprawdopodobniej obecność zapalenia, krwotoku lub szybkiego wzrostu nowotworów.

Choroba nie wpływa na funkcjonalność narządu, ale w rzadkich przypadkach u pacjentów rozpoznaje się niedoczynność lub nadczynność tarczycy. Brak hormonów powoduje następujące objawy wola guzkowego tarczycy:

  • częste zapalenie oskrzeli, ostre wirusowe infekcje dróg oddechowych, przeziębienia;
  • zmniejszone napięcie mięśni;
  • zaburzenia w pracy serca;
  • nerwowość, senność, depresja;
  • zmniejszony apetyt, nudności;
  • sucha skóra i włosy.

Objawem wola guzkowego tarczycy u kobiet mogą być zaburzenia cyklu, poronienia, bezpłodność. U mężczyzn obserwuje się spadek potencji. Najniebezpieczniejsza jest niedoczynność tarczycy w dzieciństwie - staje się przyczyną opóźnienia rozwojowego, spadku inteligencji.

W przypadku nadczynności tarczycy (tyreotoksykozy) pojawiają się następujące objawy wola guzkowego tarczycy:

  • drżenie rąk;
  • utrata masy ciała;
  • uczucie ciągłego głodu;
  • exophthalmos (wyłupiaste oczy);
  • tachykardia itp..

Diagnostyka wola guzkowego

Biorąc wywiad

Pierwszym etapem diagnozy jest wywiad z pacjentem. Lekarz dowiaduje się, czy miejsce zamieszkania pacjenta jest endemiczne, wyjaśnia obecność patologii endokrynologicznych u krewnych. Istotne są fakty dotyczące wpływu promieniowania na organizm, obecność i nasilenie objawów, dynamika zmian stanu tarczycy. W trakcie rozmowy lekarz ustala najbardziej prawdopodobne przyczyny powstania wola guzkowego w celu zbudowania taktyki badania i leczenia.

Kontrola

Endokrynolog namacalnie określa stopień powiększenia tarczycy, jej ruchliwość w stanie spokoju oraz przy połykaniu liczbę nowotworów, ich wielkość. Badanie regionalnych węzłów chłonnych.

Badania laboratoryjne

Pacjent musi przejść testy ogólne. W zależności od stanu pacjenta lekarz przepisze badanie krwi pod kątem określonych wskaźników:

  • Poziom hormonu tyreotropowego TSH. Badanie jest wskazane w celu zwiększenia lub zmniejszenia funkcji tarczycy, w celu oceny dynamiki choroby na tle leczenia zachowawczego;
  • Poziom zapalenia kalcytu. Badanie jest przepisywane pacjentom z dziedziczną predyspozycją do raka rdzeniastego;
  • Darmowe T3 i T4.

Instrumentalne metody badawcze

  • USG tarczycy. Badanie ultrasonograficzne pozwala na rozpoznanie wola guzkowego we wczesnych stadiach. Lekarz określa wielkość, budowę gruczołu, rodzaj i liczbę nowotworów, ogniska patologiczne.
  • Ezofagogastroskopia (EFGS). Badanie pozwala wykluczyć patologie przewodu żołądkowo-jelitowego.
  • RTG. Obrazy klatki piersiowej, przełyku i przełyku pomagają w ocenie zespołu ucisku w wolu wieloguzkowym. Zaleca się wykonywanie radiografii cyfrowej z kontrastem na nowoczesnym sprzęcie.
  • Scyntyografia. Rozmieszczenie izotopów promieniotwórczych w tkankach gruczołu pomaga w ustalaniu się nowotworów, przerzutów.
  • Biopsja cienkoigłowa. Lekarz pobiera próbki tkanki tarczycy i przesyła je do badania cytologicznego. Wyniki biopsji potwierdzają lub zaprzeczają podejrzeniom zmian złośliwych. W wolu wieloguzkowym wszystkie formacje są przebite.

Leczenie wola guzkowego

Terapię przepisuje endokrynolog po dokładnym zbadaniu pacjenta. Taktyka leczenia zależy od cech morfologicznych wola guzkowego, przyczyn jego powstawania i wzrostu.

Małe patologie wymagają dynamicznej obserwacji. Pacjent powinien regularnie odwiedzać lekarza, wykonywać badanie krwi, USG tarczycy. Gwałtowne zmiany mogą być oznaką złośliwości. Wolno rosnące wole guzkowe leczy się preparatami jodu.

Przy znacznym wzroście gruczołu tarczowego i wielu formacjach wskazana jest operacja i / lub radioterapia. Radykalne metody stosuje się w przypadku silnego ucisku narządów szyi, a także przy onkologicznym charakterze choroby. Po zabiegu pacjentowi przepisuje się terapię hormonalną.

Prognozy dotyczące wola guzkowego

Pojedyncze małe nowotwory można leczyć zachowawczo. Niskie ryzyko złośliwej transformacji.

Jeśli wolowi guzkowemu towarzyszy niedoczynność tarczycy i funkcjonalna autonomia tarczycy, rokowanie na powrót do zdrowia zależy od terminowości i poprawności przepisanego leczenia..

Nowotwory złośliwe wola guzkowego sugerują częściowe lub całkowite usunięcie gruczołu tarczowego. Prognozy są konserwatywne i zależą od stopnia rozwoju choroby.

Zapobieganie wolowi guzkowatemu

Głównym środkiem profilaktyki wola guzkowego jest kompensacja braku jodu i zdrowego stylu życia. Pacjentom z grupy ryzyka przepisuje się kurs przyjmowania specjalnych leków. Dzieci, młodzież i kobiety w ciąży na terenach endemicznych powinny otrzymywać jodek potasu w odpowiednich dawkach. Możesz również uzyskać niezbędne pierwiastki śladowe z owoców morza, owoców.

Pierwsze objawy zaburzeń tarczycy powinny być powodem kontaktu z endokrynologiem. Większość chorób, w tym wole guzkowe, dobrze reaguje na wczesne leczenie.

Diagnostyka i leczenie wola guzkowego

Terminowa i profesjonalna diagnoza jest kluczem do skuteczności leczenia. Zdaj wszystkie niezbędne badania funkcjonalne i laboratoryjne w klinice Alpha-Health Center, uzyskaj plan leczenia od wykwalifikowanego endokrynologa i zagwarantuj sobie całkowity powrót do zdrowia.

Wole guzkowe - objawy i leczenie

Co to jest wole guzkowe? Przeanalizujemy przyczyny występowania, diagnostykę i metody leczenia w artykule dr Khitaryana A.G., flebologa z 30-letnim doświadczeniem.

Definicja choroby. Przyczyny choroby

Wole guzkowe obejmują wiele chorób tarczycy, które charakteryzują się pojawieniem się w nim węzłów, które różnią się zarówno pochodzeniem i wielkością, jak i składem morfologicznym. [8]

Wole guzkowe prezentowane są w postaci mas, które powstają w tarczycy i są niezależnymi, odrębnymi chorobami.

Ta patologia jest dość powszechna i występuje u około 40-50% całej populacji dorosłych, au kobiet występuje 2-4 razy częściej niż u mężczyzn.

Podczas badania gruczołu tarczowego można wykryć tylko formację o średnicy większej niż 10 mm. Małe węzły znajdują się tylko podczas przeprowadzania specjalnych metod pomiarowych. Możliwe jest również powstanie wola wieloguzkowego - występowanie więcej niż jednego węzła w tarczycy.

Konieczne jest sprawdzenie wola guzkowego, aby wykluczyć rozwój raka tarczycy. [3] [4]

Przyczyny wola guzkowego w tarczycy do dziś pozostają tajemnicą i nie zostały w pełni zbadane. Według kilku autorów główną przyczyną powstawania węzłów tarczycy są różnego rodzaju mutacje genetyczne. Odpowiada również za występowanie gruczolaka (nowotworu łagodnego) i raka rdzeniastego tarczycy. Niedostateczna ilość jodu w glebie i wodzie może prowadzić do powstania wola koloidalnego. W rejonach z niedoborem jodu zdarzają się częste przypadki wola wieloguzkowego z objawami nadczynności tarczycy (nadmierny poziom hormonów tarczycy - inaczej nazywany jest tyreotoksykozą). Na obszarach o wysokim poziomie skażenia radioaktywnego środowiska rak tarczycy jest częstą chorobą. [7] [10] [12]

Objawy wola guzkowego

Przez długi czas wole guzkowe nie objawia się w żaden sposób. Tarczyca z reguły powiększa się nierównomiernie i asymetrycznie. Najczęściej zwraca się uwagę na wyraźny defekt kosmetyczny w okolicy szyi, uczucie ucisku szyi, objawy tyreotoksykozy.

Małe węzły (do 2 cm) nie objawiają się klinicznie i znajdują się przypadkowo. Jeśli jednak węzeł osiągnie duży rozmiar, pojawia się defekt kosmetyczny, reprezentowany przez guz na przedniej powierzchni szyi, a niektórzy pacjenci mają objawy kompresji z powodu przemieszczenia lub ucisku tchawicy. Tacy pacjenci skarżą się na dyskomfort podczas połykania i ból gardła. Chrypka głosu wskazuje na charakterystyczne dla raka tarczycy przemieszczenie nerwu nawrotowego krtani. Guz, który wykracza poza torebkę, może wyrosnąć na nerw nawrotowy.

Najczęstsze skargi pacjentów:

  • uczucie „guza” w gardle;
  • ciągła chrypka głosu;
  • stopniowo narastająca trudność w oddychaniu;
  • przedłużony suchy kaszel;
  • częste ataki uduszenia.

Objawy te są spowodowane ciągłym uciskiem tchawicy przez tarczycę. Przy silnym powiększeniu gruczołu następuje przemieszczenie i ucisk przełyku, co utrudnia połykanie. W rzadkich przypadkach, gdy wole uciska naczynia, pojawiają się zawroty głowy i szum w uszach. Pojawienie się dyskomfortu i bolesności w okolicy węzła jest oznaką szybkiego wzrostu węzła lub wystąpienia zapalenia lub krwotoku.

Tworzenie się guzowatego wola tarczycy najczęściej przebiega bez upośledzenia jego funkcji, może jednak wystąpić nadczynność lub niedoczynność tarczycy - brak lub nadmiar hormonów tarczycy. Objawia się niedoczynność tarczycy:

  • skłonność do pojawiania się zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, ARVI;
  • ból w okolicy serca, niedociśnienie;
  • senność i depresja;
  • zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, utrata apetytu, wzdęcia);
  • suchość skóry, wypadanie włosów, obniżona temperatura ciała;
  • możliwe opóźnienie wzrostu i rozwoju umysłowego u dzieci;
  • możliwe zaburzenia cyklu miesiączkowego, spontaniczne poronienia, a nawet niepłodność u kobiet;
  • prawdopodobny spadek libido i potencji u mężczyzn.

Hiperterioza z wolem guzkowym charakteryzuje się:

  • niewielki wzrost temperatury (przedłużony stan podgorączkowy);
  • trzęsące się ręce;
  • bezsenność;
  • drażliwość;
  • ciągłe uczucie głodu i utrata wagi;
  • tachykardia, przemieszczenie gałki ocznej (egzophthalmos) i inne objawy. [10] [16] [18] [20]

Patogeneza wola guzkowego

Niedobór jodu w organizmie ogranicza syntezę hormonów tarczycy (T3, T4) wytwarzanych przez tarczycę. Jednocześnie następuje kompensacyjny wzrost syntezy hormonów tyreotropowych w podwzgórzu (TSH). Uwalnianie tych hormonów zaczyna stymulować komórki tarczycy. Niektóre tyrocyty nabierają zwiększonej wrażliwości na wpływy stymulujące, co powoduje ich niekontrolowany wzrost. Miejscowo powiększone pęcherzyki („worki”) tworzą tzw. Wole guzkowe.

Klasyfikacja i etapy rozwoju wola guzkowego

Istnieją różne klasyfikacje wola guzkowego. Z natury i pochodzenia istnieją:

  • eutyreoza;
  • koloidalny;
  • rozmnażanie się;
  • rozlane wole guzkowe (mieszane);
  • łagodne i złośliwe węzły nowotworowe (gruczolak grudkowy tarczycy, rak tarczycy).

Spośród wszystkich wymienionych typów wola guzkowego złośliwe formacje wykrywane są w 5-7% przypadków. Obejmują one:

  • rak pęcherzykowy;
  • rak brodawkowaty, rdzeniasty;
  • niezróżnicowane raki (rak anaplastyczny tarczycy).

Między innymi w tarczycy mogą tworzyć się pseudo-węzły - nacieki zapalne i inne zmiany guzkowe. Podobna patologia występuje z powodu podostrego i przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy (zapalenie tarczycy), a także z powodu innych chorób tego narządu. Często po wykryciu węzłów można znaleźć torbiele tarczycy.

Według liczby guzków wole guzkowe dzieli się na:

  • pojedynczy (pojedynczy) węzeł tarczycy;
  • wole wieloguzkowe;
  • wole sferoidalne zlepione, występujące w postaci formacji wolumetrycznej, składającej się z kilku węzłów, zespawanych ze sobą.

Istnieją również dwie klasyfikacje ciężkości wola guzkowego: jedna z nich została zaproponowana przez O.V. Mikołaja w 1955 roku, drugi został przyjęty przez WHO (Światową Organizację Zdrowia) w 2001 roku. [6] [13] [18]

Tak więc, według O.V. Nikolaev wyróżnia się sześcioma stopniami choroby, w zależności od wielkości wola:

  • 0 stopni - gruczołu tarczycy nie można określić ani przez badanie wizualne, ani przez badanie palpacyjne;
  • 1 stopień - tarczyca nie jest wizualizowana, ale można ją określić palpacyjnie;
  • Stopień 2 - gruczoł tarczycy można zobaczyć wizualnie podczas połykania;
  • 3 stopnie - wole staje się oczywiste, zwiększa się kontur szyi;
  • 4 stopnie - widoczne wizualnie wole deformuje szyję;
  • 5 stopni - gruczoł tarczycy jest powiększony i uciska sąsiednie narządy.

Zgodnie z klasyfikacją WHO wyróżnia się trzy stopnie wola guzkowego:

  • 0 stopni - nie wykryto wola;
  • 1 stopień - wole jest wyczuwalne, ale nie wizualizowane, rozmiar jednego lub dwóch płatów tarczycy jest większy niż dystalna paliczka kciuka pacjenta;
  • Stopień 2 - wole jest wyczuwalne i widoczne wizualnie.

Powikłania wola guzkowego

Uraz nerwu krtaniowego nawrotowego jest poważnym i nieodwracalnym powikłaniem, które według niektórych doniesień występuje w około 5% przypadków. Może prowadzić do niedowładów lub paraliżu strun głosowych:

  • uraz jednego nerwu nawracającego prowadzi do chrypki lub utraty brzmienia (afonia). Ale jednocześnie w ciągu 6-12 miesięcy można przywrócić głos po zajęciach z foniatystą.
  • uszkodzenie dwóch nawracających nerwów prowadzi do przemieszczenia strun głosowych w kierunku linii środkowej, a przywrócenie głosu staje się niemożliwe.

Na rycinie nawracający nerw krtaniowy jest zaznaczony na żółto.

Niedoczynność przytarczyc rozwija się w 0,5-3% przypadków. Najczęściej dzieje się tak z powodu naruszenia dopływu krwi lub usunięcia przytarczyc, w wyniku czego rozwija się niedobór wapnia. W przypadku tej komplikacji główne skargi pacjentów to:

  • uczucie mrowienia w opuszkach palców;
  • parestezja (uczucie pieczenia, gęsia skórka);
  • w ciężkich przypadkach możliwe są drgawki, aż do tężyczki (zwiększona pobudliwość nerwowo-mięśniowa).

Krwawienie występuje w mniej niż 1% przypadków. Ryzyko krwawienia jest największe we wczesnym okresie pooperacyjnym. Głównym objawem krwawienia nie jest ostra utrata krwi, ale niewydolność oddechowa. Wynika to z faktu, że krwiak znajdujący się w zamkniętej przestrzeni powoduje silny nacisk na nawracające nerwy krtaniowe i tchawicę. W przypadku tego powikłania konieczna jest pomoc doraźna: natychmiastowe otwarcie rany w celu wyeliminowania kompresji (dekompresji), ponowna intubacja tchawicy i zatrzymanie krwawienia.

Tracheomalacja to najrzadsze powikłanie wola guzkowego, które prowadzi do ścieńczenia i zmiękczenia pierścieni tchawicy. Występuje z powodu długotrwałego stałego ciśnienia.

Diagnostyka wola guzkowego

Rozpoznanie wola guzkowego ustala się na podstawie wyników badania, badania palpacyjnego tarczycy oraz badania USG (USG) i innych badań laboratoryjnych.

Podczas konsultacji endokrynolog bada tarczycę. Jest to konieczne, aby zidentyfikować obecność lub brak guzków..

Kolejnym obowiązkowym krokiem jest USG. Ta metoda diagnostyczna jest najczęstszym testem, mającym zastosowanie we wszystkich chorobach tarczycy. Jeśli ultradźwięki ujawnią jakiekolwiek formacje o średnicy większej niż 1 cm, konieczne staje się wykonanie biopsji nakłucia tego węzła w celu wyjaśnienia natury tej formacji (czy jest łagodna, czy złośliwa). [14] W tym przypadku punkcja diagnostyczna wykonywana jest pod kontrolą USG.

Aby ocenić funkcjonalną aktywność tej formacji i całego gruczołu jako całości, konieczne jest określenie poziomu hormonów TSH, T3 i T4.

Dodatkowo wykonuje się RTG przełyku i klatki piersiowej z przejściem baru w celu określenia zwiększonego ucisku tchawicy od zewnątrz. Przy odpowiednim wyposażeniu szpitala istnieje możliwość wykonania tomografii komputerowej i scyntygrafii.

Leczenie wola guzkowego

Istnieje wiele różnych podejść do leczenia wola guzkowego. Tak więc ogólnie przyjmuje się, że guzkowe wole koloidalne proliferacyjne nie wymagają specjalnego leczenia..

Jeśli funkcje tarczycy nie są upośledzone, nie ma ryzyka ucisku i defektów kosmetycznych, a objętość wola guzkowego jest niewielka, wystarczy dynamiczna obserwacja endokrynologa. Jednak tendencja do szybkiego wzrostu guzków (ponad 5 mm w ciągu 6 miesięcy) wymaga stosowania bardziej aktywnej taktyki leczenia. W takim przypadku terapię wola guzkowego można przeprowadzić za pomocą supresyjnego leczenia lekami tarczycy, radioaktywnego jodu, częściowego lub całkowitego usunięcia gruczołu tarczowego (hemityroidektomia lub tyreoidektomia).

Ostatnio kwestia konieczności stosowania jakiejkolwiek terapii w przypadku węzłów koloidalnych o wielkości do 4 cm bez objawów klinicznych pozostała otwarta..

Głównym zadaniem leczenia zachowawczego postaci niedoczynności i eutyreozy jest utrzymanie poziomu TSH w prawidłowym zakresie za pomocą leków z grupy lewotyroksyny sodowej (lewotyroksyna sodowa). Jednak wyniki badania wskazują na pozytywną taktykę tego leczenia tylko w 10-15% przypadków..

Chirurgiczne leczenie wola guzkowego wskazane jest w przypadku:

  • niemożność wykluczenia raka tarczycy;
  • szybki wzrost węzła (ponad 6 mm w ciągu sześciu miesięcy);
  • rozpoznany guz pęcherzykowy (na podstawie wyników biopsji tarczycy);
  • podejrzewany rak brodawkowaty;
  • kompresja;
  • wada kosmetyczna.

Alternatywą dla leczenia operacyjnego jest terapia jodem radioaktywnym (131I), prowadzona zgodnie ze wskazaniami. Odpowiednio dobrana dawka może doprowadzić do niewielkiej redukcji wola guzkowego. Jednak ta metoda nie jest wystarczająco rozpowszechniona..

Między innymi istnieją różne metody małoinwazyjnego niszczenia guzków tarczycy (ablacja etanolem i inne), ale są one rzadko stosowane i wymagają dalszych badań..

Terapia operacyjna

„Złotym standardem” leczenia guzkowego wola obojętnego tarczycy jest leczenie operacyjne - hemityreoidektomia i tyreoidektomia. Zabieg chirurgiczny wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Pozwala to uzyskać dobre odprężenie pacjenta, a także uniknąć negatywnej reakcji na stres pacjenta, która może przeszkadzać chirurgowi podczas operacji..

Podczas operacji nerw krtaniowy nawrotowy zostaje uwolniony od czynników uciskających (neuroliza mikrochirurgiczna) do momentu, w którym wpływa do krtani. Pozwala to uniknąć tak poważnych komplikacji, jak uszkodzenie tego nerwu lub jego gałęzi podczas operacji. W przypadku uszkodzenia nerwu krtaniowego nawrotowego (RLN) dochodzi do jego niedowładu, który prowadzi do zachrypnięcia głosu, trudności w oddychaniu i wymaga długotrwałego leczenia w przyszłości.

Podczas operacji w większości przypadków używa się harmonijnego skalpela, który w znacznym stopniu ogranicza krwawienie z tkanki tarczycy oraz ilość materiału szwowego w ranie, tym samym korzystnie wpływając na jej gojenie. W razie potrzeby operację przeprowadza się przy użyciu optycznego powiększenia pola operacyjnego.

W warunkach oddziału chirurgicznego szpitala drogowego Kolei Północno-kaukaskiej w Rostowie nad Donem rocznie wykonuje się około 370 operacji tarczycy, z czego około 12-14% to pacjenci z wolem rozlanym toksycznym. Biorąc pod uwagę dużą złożoność takich interwencji, wszystkie operacje są wykonywane przy użyciu operacyjnych powiększających systemów optycznych, podczas gdy przebieg VGN jest śledzony w całym tekście, a przytarczyce są koniecznie wizualizowane. Wykorzystywane są między innymi opracowane autorskie metody techniczne, które optymalizują metodę izolacji VGN przy jednoczesnym zwiększaniu wielkości płatów głównych i dodatkowych tarczycy. [15] Wielkość i wymiary nacięcia skóry planuje się przed operacją z uwzględnieniem przewidywanej objętości zabiegu chirurgicznego. [18] Przecięcie krótkich mięśni szyi wykonuje się przy znacznym powiększeniu gruczołu tarczycy.

Przy znacznie zwiększonym rozmiarze płata tarczycy i jego beczkowatej budowie, standardowa technika usuwania tego gruczołu i izolowania UHN jest nie do zastosowania ze względu na głębokie zakopanie nerwu w bruździe tchawiczo-przełykowej. W tym przypadku zwiększona proporcja przeszkadza w wizualizacji UHN. W związku z tym warto wykonać operację w następującej kolejności:

  • przecięcie żyły środkowej, cieśni, tętnicy tarczowej górnej zgodnie z atraumatycznością odgałęzienia zewnętrznego VGN;
  • przejście na standardową technikę izolowania VHN, koncentrując się na przebiegu tętnicy tarczycowej dolnej.

Chirurdzy mają jeszcze trudniejszą sytuację ze znacznym wzrostem płata dodatkowego tarczycy (guzek Zuckerkandel). W tym wariancie struktury gruczołu VGN przechodzi w rowku między głównym a dodatkowymi płatami, a przemieszczenie gruczołu nie pozwala na alokację VGN na całej długości. W tym wariancie konstrukcji zaleca się rozpoczęcie operacji w taki sam sposób, jak w przypadku beczkowatej struktury płata:

  • przecięcie żyły pośrodkowej, cieśni i tętnicy tarczowej górnej;
  • trakcja (trakcja) głównych i dodatkowych płatów za pomocą uchwytów pod kątem 90 °.

Przeprowadzenie tak starannego preparowania tkanki (technika motylkowa) przyczynia się do wizualizacji UHN (jest to wyraźnie pokazane na poniższych rysunkach).

Na tym etapie technicznie bezpieczne staje się wypreparowanie fragmentu gruczołu tarczowego między płatem głównym i dodatkowym, po czym następuje usunięcie głównego i dodatkowego płata tarczycy na całej długości pod kontrolą UHN (przedział tarczycy pokazano na poniższym rysunku).

Technika izolacji VGN jest bardzo ważna nie tylko ze względu na możliwość usunięcia płata tarczycy bez konsekwencji, ale także dla dokładniejszej wizualizacji i zachowania przytarczyc położonych blisko nerwu. Zastosowanie opisanych technik pozwala znacznie zmniejszyć częstość powikłań w okresie pooperacyjnym. [osiemnaście]

Prognoza. Zapobieganie

O rokowaniu choroby można mówić dopiero po określeniu charakteru wola guzkowego (czy jest łagodny, czy złośliwy):

  • jeśli wniosek z badania wskazuje na węzeł koloidalny, to rokowanie jest stosunkowo korzystne, a ryzyko złośliwej transformacji w nim jest niezwykle niskie;
  • jeśli dane badawcze wskazują na obecność nowotworu złośliwego, rokowanie będzie najgorsze.

Aby zapobiec różnym typom formacji tarczycy, podczas gotowania konieczne jest stosowanie soli jodowanej. Warto też spożywać inne pokarmy zawierające jod. Dotyczy to szczególnie obszarów, w których występuje ciągłe i masowe rozprzestrzenianie się chorób związanych z niedoborem jodu. Konieczne jest również przyjmowanie jodku potasu dla dzieci, młodzieży i kobiet w ciąży w zależności od wieku.

Wole guzkowe

Wole guzkowe tarczycy - co to jest?

Wole guzkowe to jedna z najczęstszych chorób tarczycy. Wraz z rozwojem mas o różnej morfologii i pochodzeniu może wystąpić cała grupa chorób..

Tarczyca jest jednym z ważnych elementów układu hormonalnego, który reguluje metabolizm energetyczny. Składa się z dwóch płatów połączonych przesmykiem. W przypadku patologii narządów wewnętrznych może wystąpić deficyt energii, w tym przypadku żelazo zaczyna uzupełniać straty, wytwarzając hormony. Wraz ze wzrostem ich produkcji rozpoczyna się proliferacja tkanek..

Tkanka tarczycy składa się z wielu pęcherzyków. Węzeł to dokładnie powiększony pęcherzyk. W niektórych przypadkach osoba może nawet nie odczuwać oznak rozwoju patologii. Według statystyk pięć procent populacji ma tę diagnozę i bardzo często utajone formy patologii ujawniają się przypadkowo podczas badania z innego powodu. Kobiety są cztery razy bardziej narażone na rozwój wola guzkowego rozlanego niż mężczyźni.

Zdjęcie wola guzkowego tarczycy pokazuje efekt kosmetyczny, który występuje w wyniku powiększenia gruczołu powyżej dopuszczalnych wartości. W przypadkach, gdy w tarczycy znajdują się tylko formacje guzkowe, mówią o wolu guzkowym. Jeśli nadal występują oznaki rozlanych zmian, wówczas diagnozuje się „rozlane wole guzkowe tarczycy”.

Przyczyny wola guzkowego

Dokładne przyczyny wola guzkowego nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Uważa się, że niedobór jodu wpływa na jego wygląd, ale ostatnie badania pokazują, że tylko w rzadkich przypadkach może to dać impuls do rozwoju patologii. Często choroba występuje z powodu następujących czynników:

  • nadmierne ilości hormonów;
  • niewystarczająca produkcja hormonów tarczycy;
  • czynnik dziedziczny;
  • zła sytuacja środowiskowa;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • naruszenie równowagi kwasowo-zasadowej;
  • nieograniczone spożywanie potraw strumogennych, które hamują produkcję jodu i promują wole.

Najlepsi lekarze w leczeniu wola guzkowego

Wole guzkowe - objawy

Wczesne stadia wola guzkowego tarczycy praktycznie nie objawiają się w żaden sposób. Duże guzki mogą być wyrażane przez kosmetyczną wadę szyi. Na zdjęciu widać, jak wole guzkowe tarczycy objawia się zauważalnym zgrubieniem przedniej ściany powierzchni szyi. W takim przypadku powiększenie gruczołu jest często nierównomierne..

Z biegiem czasu pojawiają się mechaniczne objawy wola. Powstają z powodu proliferacji węzłów i wzrostu nacisku na sąsiednie narządy i tkanki (naczynia krwionośne, tchawica, przełyk i nerwy):

  • chrypka głosu;
  • pojawia się uczucie obcego ciała, „guza” w gardle;
  • suchy kaszel;
  • trudności w oddychaniu;
  • ataki astmy;
  • zawroty głowy;
  • hałas w głowie;
  • bolesność w miejscu tworzenia się węzłów.

Zwykle przy wolu guzkowym obserwuje się eutyreozę, tj. produkcja hormonów nie jest upośledzona, ale czasami występuje nadczynność lub niedoczynność tarczycy. W takim przypadku mogą pojawić się różne objawy. W przypadku niedoczynności występuje ból w okolicy serca, zapalenie oskrzeli, ostre wirusowe infekcje dróg oddechowych, zapalenie płuc, senność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, niedociśnienie, wypadanie włosów, obniżona temperatura ciała, często rozwija się suchość skóry. Również na tle niedoczynności tarczycy kobiety mogą doświadczać nieprawidłowości miesiączkowania i problemów z ciążą. Mężczyźni rozwijają impotencję i spadek libido..

W wyniku nadmiaru hormonów tarczycy może rozwinąć się:

  • przedłużony stan podgorączkowy;
  • bezsenność;
  • trzęsące się ręce;
  • ciągłe uczucie głodu;
  • drażliwość;
  • częstoskurcz;
  • utrata masy ciała.

Jeśli pojawią się objawy wola guzkowego, należy jak najszybciej skonsultować się z endokrynologiem, który przepisze leczenie. Opowie ci również szczegółowo, czym jest wole guzkowe tarczycy i przeprowadzi niezbędną diagnostykę.

Klasyfikacja i stopnie

W zależności od rodzaju formacji, pochodzenia, składu i ciężkości wola guzkowego dzieli się na kilka typów.

  1. Wole guzkowe tarczycy - koloid jest głównym nośnikiem hormonów wytwarzanych przez tarczycę. Wraz ze wzrostem liczby pęcherzyków rozwija się guzkowe wole koloidalne. W 90% przypadków patologia jest związana z proliferacją nabłonka. Ta opcja jest nazywana „guzkowym wolem proliferującym koloid”.
  2. Samotny - w diagnozie wykrywa się pojedynczą formację.
  3. Wole rozproszone - jednolita zmiana w tkankach następuje w wyniku stopniowego zmniejszania ich funkcji, podczas gdy tworzą się foki. W zależności od ciężkości rozróżnia się wole guzkowe rozlane 1 stopień i wole guzkowe rozlane 2 stopnie.
  4. Wole wieloguzkowe tarczycy - ma wszystkie objawy towarzyszące patologii. Oznacza to obecność więcej niż dwóch formacji guzkowych. Wole wieloguzkowemu 1 stopnia może towarzyszyć eutyreoza, tj. tarczyca produkuje hormony w normalnej objętości. W zależności od stopnia powiększenia tarczycy wyróżnia się kilka opcji rozwojowych. Wole wieloguzkowe gruczołu tarczowego I stopnia nie jest widoczne, ale wyczuwalne w badaniu. Wole wieloguzkowe stopnia 2. jest już wyraźnie widoczne w normalnym położeniu szyi i jest łatwo wyczuwalne.
  5. Wole guzkowe nietoksyczne - ten typ charakteryzuje się brakiem zmian w funkcjonalności tarczycy. Klasyfikacja ta obejmuje gruczolaki, torbiele tarczycy, wole guzkowe 1 stopnia w stanie eutyreozy. Wole guzkowe eutyreozy jest pojęciem zbiorowym, ponieważ konkretną chorobę można odróżnić tylko za pomocą biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej.
  6. Wole guzkowe toksyczne charakteryzuje się wytwarzaniem zwiększonej ilości hormonów tarczycy, co może prowadzić do chorób sercowo-naczyniowych i onkologicznych.

Oprócz klasyfikacji WHO, w której stopień powiększenia gruczołu szacuje się za pomocą tylko trzech liczb, istnieje bardziej szczegółowy rozkład według O.V. Nikolaev:

  • wole guzkowe 0 stopnia - wykrywane tylko podczas zabiegów diagnostycznych, pacjent nie ma żadnych objawów;
  • wole guzkowe 1 stopnia - tarczyca jest wyczuwalna, ale nie jest widoczna;
  • wole guzkowe II stopnia - przełykanie jest nieco utrudnione, gruczoł tarczycy jest dobrze wyczuwalny podczas badania, przy pochyleniu może wystąpić ból szyi. Ponadto występują inne objawy choroby: drżenie kończyn, obrzęk, zmniejszony apetyt, drażliwość. Jeśli guzkowe wole obojętne stopnia 2 jest małe, nadal zaleca się leczenie zachowawcze;
  • wole guzkowe III stopnia charakteryzują się dodatkowymi objawami: niedociśnienie, duszność, ból serca, „gruba” szyja; zmniejszony apetyt, ale wzrost masy ciała;
  • wole guzkowe stopnia 4 różni się we wszystkich powyższych objawach, ale dodaje się wole wydatne, które już narusza kształt szyi;
  • wole guzkowe V stopnia znacząco ściska sąsiednie narządy, na tle zmian w pracy tarczycy pojawiają się poważne problemy w pracy całego organizmu.

Jeśli wystąpią podobne objawy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Łatwiej jest zapobiegać chorobom niż radzić sobie z konsekwencjami.

Diagnostyka

Przed przepisaniem leczenia rozlanego wola guzkowego lekarz zwykle stawia diagnozę. Najłatwiej jest dotknąć tarczycy. W przypadku, gdy pieczęć jest mniejsza niż jeden centymetr, z reguły jest to nagromadzenie komórek koloidalnych, które nie stanowią zagrożenia i nie wymagają specjalnej terapii.

W 70% przypadków wole wykrywane jest podczas USG. Badanie pozwala określić wielkość, strukturę, liczbę, lokalizację i aktywność hormonalną formacji. Jeśli jednocześnie wykryte zostaną zmiany w pobliskich tkankach lub rozmyte granice węzła, jest to powód do podejrzeń o onkologię. W takim przypadku pacjentom zaleca się wykonanie biopsji aspiracyjnej, podczas której za pomocą cienkiej igły pobiera się próbkę tkanki lub koloidalną zawartość gruczołu. Materiał jest badany pod specjalnym mikroskopem.

W przypadkach, gdy wole jest duże, stosuje się skanowanie radioizotopowe i promieniowanie rentgenowskie. Czasami w diagnostyce można zastosować rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.

Aby ustalić, jak leczyć wole guzkowe, endokrynolog przeprowadza następujące badania i analizy:

  • ogólne, biochemiczne badanie krwi;
  • badanie dotykowe tarczycy;
  • badanie ultrasonograficzne tarczycy;
  • biopsja aspiracyjna tkanki tarczycy;
  • scyntygrafia tarczycy;
  • RTG klatki piersiowej, przełyk.

Pełną diagnostykę i leczenie można przeprowadzić w każdym nowoczesnym centrum endokrynologii medycznej.

Rozlane wole guzkowe tarczycy - leczenie

Głównym celem leczenia wola guzkowego jest zmniejszenie obciążenia tarczycy. Stosuje się zachowawcze leczenie farmakologiczne. U dzieci i dorosłych poniżej 50 roku życia leczenie rozpoczyna się preparatami jodu. Spowalniają produkcję TSH i zatrzymują wzrost wola. Jodek potasu jest zwykle zalecany w kursach trwających 20 dni. W przypadku braku dodatniej dynamiki przez sześć miesięcy, stosuje się terapię skojarzoną jodkiem potasu i lewotyroksyną lub supresyjną monoterapią lekami lewotyroksyny.

Czasami wskazywano na stosowanie leków przeciwtarczycowych, które zmniejszają syntezę hormonów tarczycy.

Skuteczną metodą leczenia wola toksycznego pozostaje terapia radioaktywnym jodem 131. Z jego pomocą powoduje się śmierć komórki, co pozwala na ukierunkowane oddziaływanie na węzeł. Pojedyncze dawki promieniowania to 15-30 μi, więc skutki uboczne są zwykle zminimalizowane.

W przypadku, gdy węzły są małe i nie zwiększają się z czasem, specjalna terapia nie jest wykonywana. Pacjent jest zarejestrowany i monitorowany.

Gdy przebieg choroby jest ciężki, jedynym sposobem leczenia wola guzkowego jest operacja. Wskazaniem do operacji jest:

  • duży rozmiar węzła, ściskający otaczające tkanki;
  • podejrzenie złośliwych zmian;
  • szybki wzrost wola;
  • umiejscowienie za mostkiem;
  • wole toksyczne ma wiele węzłów;
  • obecność cyst o wielkości ponad trzech centymetrów.

Po operacji szczególną uwagę zwraca się na normalizację poziomu hormonów, zwykle konieczne jest przyjmowanie syntetycznych hormonów tarczycy w celu normalizacji procesów metabolicznych. Zaleca się również przyjmowanie leków zawierających wapń..

Leczenie wola guzkowego środkami ludowymi

W leczeniu wola guzkowego często stosuje się środki ludowe. Istnieje wiele nalewek, wywarów i opłat, które mogą pozytywnie wpłynąć na dynamikę rozwoju choroby. Popularne są różnorodne produkty z dodatkiem orzechów.

Nalewka z orzecha włoskiego.

  • 50 zielonych orzechów należy posiekać, następnie dodać 100 gramów alkoholu i całość polać miodem. Nalewka kosztuje 30 dni w ciemnym miejscu, następnie należy ją zażywać jedną łyżeczkę cztery razy dziennie ze szklanką mleka.
  • Czterdzieści orzechów włoskich wlewa się do jednego litra miodu i podaje przez 40 dni. Następnie weź 1 łyżeczkę na pół godziny przed posiłkiem, również popijając mlekiem.
  • Orzechy włoskie są używane jako kompres w miejscu wola.

Orzechy stały się popularne w lecznictwie ze względu na wysoką zawartość jodu, mleko dodatkowo pomaga organizmowi szybko go wchłonąć.

Dieta dla wola guzkowego

Istnieje specjalna dieta dla wola guzkowego tarczycy.

Odżywianie wola guzowatego tarczycy zależy od objawów i leczenia. Przy nadczynności tarczycy dieta powinna być bogata w kalorie (3500-3700 kcal), a także zawierać dużą ilość soli mineralnych i witamin. Jedzenie, które jesz, powinno być bogate w węglowodany.

Musisz zwracać uwagę na pokarmy uspokajające układ nerwowy. Należy wykluczyć z diety: wędliny, buliony nasycone, pikantne potrawy, czekoladę, kawę, alkohol.

Wręcz przeciwnie, dieta na niedoczynność tarczycy powinna być mniej kaloryczna i zawierać więcej pokarmów białkowych, warzyw i owoców..

W celu uzupełnienia niedoborów jodu w diecie zaleca się:

  • mięso, jajka, mleko;
  • Ryby i owoce morza;
  • owoce: winogrona, jabłka, truskawki, cytryny, persymony, banany;
  • warzywa: marchew, pomidory, rzodkiewki, czosnek, buraki.

Należy pamiętać, że w większości przypadków można znormalizować objętość tarczycy. Ważne jest, aby nie ignorować objawów wola guzkowego i skonsultować się z lekarzem na czas, wtedy leczenie zakończy się sukcesem..

Zagrożenie

Brak terminowego leczenia choroby może prowadzić do rozwoju poważnych powikłań, takich jak:

  • niedrożność krążenia krwi;
  • ucisk przełyku, tchawicy;
  • zapalenie tarczycy;
  • złośliwe nowotwory w wolu.

Grupa ryzyka

Grupa ryzyka to:

  • osoby z dziedziczną predyspozycją;
  • osoby z gruczolakiem, rakiem tarczycy;
  • osoby z chorobami autoimmunologicznymi;
  • osoby, które otrzymały radioterapię w okolicy głowy i szyi.

Zapobieganie

W celu zapobiegania chorobie zaleca się:

  • włączyć do diety pokarmy bogate w jod;
  • przeprowadzić ogólne procedury wzmacniające;
  • brać witaminy (zwłaszcza grupa B);
  • ograniczyć wpływ złych warunków środowiskowych i zanieczyszczenia środowiska na swój organizm.

Ten artykuł został opublikowany wyłącznie w celach edukacyjnych i nie jest materiałem naukowym ani profesjonalną poradą medyczną..

Tekst został zatwierdzony przez endokrynologa Annę Vladimirovna Simonenko