Łagodne guzy tkanek miękkich. Guzy tkanki tłuszczowej - tłuszczaki i naczyniaki

Tłuszczak

Łagodne guzy tkanek miękkich są częstsze niż łagodne guzy kości. Mogą wystąpić w prawie każdej części ludzkiego ciała, zarówno wewnątrz mięśni, jak i między mięśniami, więzadłami, nerwami i naczyniami krwionośnymi. Guzy te różnią się wyglądem i charakterem formacji. Niektóre guzy mogą być bardzo agresywne.

Inwazja pobliskich tkanek zwiększa ryzyko niecałkowitego usunięcia oraz możliwość nawrotu guza. Do najczęstszych guzów, które można sklasyfikować jako łagodne guzy tkanek miękkich, należą tłuszczaki, włókniaki, naczyniakowce, łagodne włókniste histiocytomy, nerwiakowłókniaki, nerwiaki, nerwiakolipomy, naczyniaki krwionośne, guzy olbrzymich komórek ścięgien i śluzaki. Niektóre stany, takie jak guzkowe zapalenie powięzi, nie są guzami, ale mogą wymagać podobnego leczenia. Niewielka liczba tych guzów może być związana z chorobami dziedzicznymi.

Rozwój guzów tkanki tłuszczowej, ich diagnostyka. Struktura tłuszczaka

Nowotwory tkanki tłuszczowej to tłuszczaki i naczyniaki krwionośne. Są łagodne. Tłuszczaki występują najczęściej jako miękkie, bezbolesne narośle pod skórą głowy, szyją, tułowiem lub kończynami. Częste są także tłuszczaki okolicy klatki piersiowej, rzadziej guzy tkanki tłuszczowej narządów jamy brzusznej i powrózka nasiennego..

Rycina 1. Struktura tłuszczaka

Tłuszczaki rosną powoli, proces ten trwa kilka miesięcy, a nawet lat. Ryzyko dla pacjenta z tłuszczakiem jest bardzo małe, więc nie wymagają pilnego usunięcia. Jednak medycyna zachodnia i krajowa stosuje taką metodę, jak radykalne chirurgiczne usunięcie tłuszczaków, ponieważ inne metody mogą tylko powstrzymać ich wzrost, ale nie usunąć samego nowotworu. Niektóre guzy tkanki tłuszczowej tworzą się w powięzi lub grupach mięśni głębokich, więc zdjęcia rentgenowskie lub tomografia komputerowa mogą pomóc w ustaleniu, czy są obecne. Ponadto na zdjęciu takie guzy są podobne do guzów złośliwych, dlatego do ostatecznego rozpoznania tłuszczaka wymagana jest dodatkowa diagnostyka..

Jeśli oprócz tkanki tłuszczowej w guzie znajduje się inna tkanka, która wygląda jak ciemniejszy obszar na MRI, należy wykonać biopsję.

Zdecydowaną większość łagodnych guzów tkanki tłuszczowej można leczyć jednym zabiegiem chirurgicznym przy minimalnym ryzyku dla otaczającej tkanki mięśniowej, naczyń krwionośnych, nerwów, mięśni lub kości. Zapewnia to pacjentowi najwyższą jakość wyzdrowienia i najmniejsze szanse na nawrót guza. Chirurg ortopeda wykonuje biopsję przed przystąpieniem do usunięcia guza. Tylko w rzadkich przypadkach możliwa jest resekcja bez biopsji.

Cechy tłuszczaków i angiolipoma

Osobliwością tłuszczaków jest to, że ta masa guza zwykle znajduje się między skórą a leżącą pod nią warstwą mięśniową. Tłuszczak porusza się pod skórą w ciągu kilku centymetrów. Częściej występuje w średnim wieku, ale występuje również u dzieci. Przyczyną pojawienia się tych formacji są naruszenia metabolizmu tłuszczów, a także zakłócenia w aktywności enzymów lipolitycznych. Najczęściej tłuszczaki występują w jamie brzusznej, udach, ramionach, nogach, głowie, szyi, plecach. Średni tłuszczak ma mniej niż 5 cm średnicy, ale są też większe. Istnieje ryzyko zwyrodnienia tłuszczaka w nowotwór złośliwy, ale jest ono minimalne.

Jeśli nowotwór wpływa na zakończenia nerwowe lub naczynia krwionośne, osoba może odczuwać ból: mrowienie, pieczenie, drętwienie. Guz powrózka nasiennego prowadzi do bezpłodności (trwałej lub przejściowej, w zależności od stopnia uszkodzenia otaczającej tkanki).

Cechy angiolipom

Angiolipoma to rodzaj łagodnego guza zawierającego naczynia krwionośne i dojrzałą tkankę tłuszczową. Angiolipoma jest również znany jako tłuszczak jamisty lub teleangiektatyczny. W przeciwieństwie do tłuszczaków, angiolipomy są często bolesne. Głównymi składnikami angiolipoma są komórki mięśni gładkich i tłuszczowych. Odmiany angiolipoma: tłuszczaki podobne do chrząstki (nowotwory typu zrogowaciałego), hibernomy (składające się z brązowej tkanki tłuszczowej). Angiolipoma żółty.

Występuje głównie u młodych ludzi. Są łagodne i bolesne, a także bezbolesne. Mają tendencję do rozprzestrzeniania się na nerwy, mięśnie, kości. Czasami pojawia się u nastolatków w okresie dojrzewania.

U osób w wieku 20-60 lat angiolipoma jest często mnoga. Guzy mają zwykle mniej niż 2 cm średnicy.

Przyczyny pojawienia się tego guza nie są pewne. Lekarze są skłonni do dziedzicznych predyspozycji i zaburzeń metabolizmu lipidów. Istnieje również pewne ryzyko zwyrodnienia angiolipoma do guza złośliwego, ale jest ono bardzo małe.

Objawy guzów tkanki tłuszczowej, metody leczenia tłuszczaków i naczyniaków

Łagodne guzy tkanki tłuszczowej mogą mieć różny wygląd, ale ból występuje rzadko. Bolesne odczucia pojawiają się zwykle w wyniku ucisku dowolnego obszaru zdrowej tkanki w pobliżu guza. Na zewnątrz tłuszczak to kawałek tkanki o tym samym kolorze co reszta ciała. Najczęściej jest to bezbolesny miękki guzek, który unosi się nieco ponad powierzchnię skóry i ma niewyraźne granice i różne średnice. Tłuszczaki mogą być małe lub bardzo duże. Niektórzy ludzie mogą mieć wiele tłuszczaków w różnych częściach ciała. Na przykład na szyi, głowie, klatce piersiowej lub brzuchu.

Główne metody leczenia:

  • usunięcie chirurgiczne (resekcja, wycięcie skalpelem);
  • liposukcja (wypompowanie zawartości guza za pomocą strzykawki);
  • przyjmowanie sterydów (ograniczanie wzrostu guza, ale nie usuwanie go);
  • usuwanie laserem;
  • krioterapia (z użyciem ciekłego azotu).

Można zastosować kombinację metod, na przykład cykl leczenia steroidami, a następnie usunięcie. Leczenie trwa około dwóch tygodni, w zależności od lokalizacji i uszkodzenia innych typów tkanek. Nadal istnieje niewielkie ryzyko powikłań pooperacyjnych: infekcji, krwawienia i uszkodzenia nerwów.

Diagnostyka guzów tkanki tłuszczowej, czynniki ryzyka powikłań

Podstawowe metody diagnostyczne: biopsja, badanie fizykalne, diagnostyka ultrasonograficzna. Jeśli tłuszczak nie rośnie szybko, lekarze nie zalecają jego usuwania. Jeśli jednak nowotwór zostanie znaleziony w otwartych obszarach ciała, pacjenci w każdym wieku mogą odczuwać dyskomfort psychiczny z powodu widocznego dla innych tłuszczaka..

Prawdopodobieństwo zwyrodnienia tłuszczaka w tłuszczakomięsaka jest niewielkie, ale istnieje. Liposarcomas to nowotwory nowotworowe tkanki tłuszczowej. Rosną szybko i zwykle nie są bolesne. W przypadku podejrzenia tłuszczakomięsaka wymagane jest badanie MRI i TK.

Czynniki ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo powikłań tłuszczaka:

  • wiek od 40 do 60 lat;
  • obecność innych chorób, na przykład otyłości, zespołu Gardnera, zespołu mięśniowo-powięziowego Dolorosa, który zwiększa ryzyko chłoniaka mnogiego;
  • predyspozycje genetyczne i prawdopodobieństwo przeniesienia predyspozycji na dzieci.

Na podstawie materiałów:
© 1998-2015 Mayo Foundation for Medical Education and Research. Wszelkie prawa zastrzeżone.
2014 Health Grades Inc.
2015 © Cedars-Sinai.

Tłuszcz (tłuszczak)

Informacje ogólne

Termin tłuszczak pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego tłuszcz. To łagodny guz tkanki łącznej. Rozwija się w warstwie luźnej tkanki łącznej pod skórą, może wnikać głęboko, rozwijając się między mięśniami i wiązkami naczyniowymi aż do okostnej. Kod tłuszczaka ICD-10 to D17. 9 (łagodny nowotwór tkanki tłuszczowej, nieokreślona lokalizacja).

Mówiąc o tłuszczaku - co to za choroba, należy zauważyć, że wśród ludzi choroba, która naukowo nazywa się tłuszczakiem, jest często określana jako wen. Taki guz rośnie wolno, ma miękką konsystencję, jest ruchliwy i bezbolesny. Najczęściej taka edukacja rozwija się w miejscach, w których jest mało tkanki tłuszczowej: na ramionach, w górnej części pleców, poza udem. W większości przypadków taki guz nie stanowi zagrożenia z punktu widzenia zwyrodnienia na złośliwy. Jednak w rzadkich przypadkach tłuszczaki w tłuszczu podskórnym ulegają degeneracji w tłuszczakomięsaki (guzy złośliwe).

Tłuszczak rozwija się z tkanki tłuszczowej, jest jednym z najczęstszych guzów tkanek miękkich. Często takie formacje są wielokrotne, czasami pojawiają się symetrycznie. Istnieje wiele typów takich guzów, które mają określone cechy morfologiczne i kliniczne. Równie często takie guzy rozwijają się u mężczyzn i kobiet. Średni wiek pojawienia się tłuszczaków wynosi 40-60 lat.

Jak wygląda tłuszczak, dlaczego się pojawia, a także jak odróżnić wen od guza i pozbyć się takiej formacji, zostanie omówione w tym artykule.

Patogeneza

Obecnie nie ma zgody co do patogenezy tłuszczaka. W niektórych źródłach guz ten uznawany jest za przerost tkanki tłuszczowej, w innych za prawdziwy nowotwór. Kiedy guzy pojawiają się w obszarach, w których nie ma tkanki tłuszczowej, ich rozwój wiąże się z metaplastyczną transformacją komórek tkanki łącznej.

Istnieje teoria, że ​​lokalna akumulacja adipocytów jest spowodowana nieprawidłowościami chromosomowymi wpływającymi na geny odpowiedzialne za syntezę lipazy TAG. Enzym ten reguluje rozpad tłuszczu i zaopatrzenie organizmu w energię.

Istnieje również teoria, że ​​podskórna tkanka tłuszczowa pojawia się z powodu nadmiernego odkładania się lipidów w komórkach tkanki tłuszczowej. Pewne przesłanki do powstania takich formacji pojawiają się już w okresie rozwoju embrionalnego, kiedy dopiero układana jest tkanka tłuszczowa. Następnie, w wieku dorosłym, na ramieniu pod skórą może powstać wen lub w innych miejscach guz..

Klasyfikacja

Tkanka tłuszczowa może rosnąć w różnych miejscach. W związku z tym powstają różne typy tłuszczaków. Wszystkie typy wen są określane w zależności od wielu cech (lokalizacja, cechy strukturalne - jak wygląda formacja, cechy histologiczne itp.).

W zależności od lokalizacji lokalizacji rozróżnia się następujące typy wen:

  • Podskórna - rozwija się w podskórnej warstwie tłuszczu skóry.
  • Zaotrzewnowe - powstają w tkance tłuszczowej brzucha.
  • Perineural - takie guzy otaczają pnie nerwowe, ściskają je. W tym przypadku odpowiedź na pytanie, czy tłuszczak może zranić, jest pozytywna. Jeśli wen jest zaogniony i obolały, należy skonsultować się z lekarzem. Najczęściej takie tłuszczaki rozwijają się w miejscu nerwu pośrodkowego.
  • Wewnątrzorganizm - może rozwijać się w mięśniu sercowym, płucach i tkance kostnej.
  • Błona maziowa i ścięgna stawowo-maziowe - rozwijają się w jamie stawowej, między ścięgnami.
  • Domięśniowo lub domięśniowo - może pojawić się, jeśli tłuszczak między włóknami mięśniowymi został usunięty, a tkanka tłuszczowa nie została całkowicie usunięta. Ta formacja często się powtarza.
  • Lędźwiowo-krzyżowe (zewnątrzoponowe) - rozwijają się w kanale kręgowym, w pobliżu kręgów. Może pojawić się u pacjentów z zespołem Cushinga, z łagodnymi guzami przysadki mózgowej.
  • Angiolipoma - tłuszczak nerki.
  • Adenolipoma - zlokalizowany w pobliżu gruczołów potowych.
  • Myolipoma - powstaje między mięśniami a włóknami ścięgien.

W zależności od cech konstrukcyjnych określa się:

  • Klasyczny - tworzony wyłącznie z tkanki tłuszczowej.
  • Szyjka szyjna w kształcie pierścienia - rozwija się we włóknach tłuszczu podskórnego, tworząc rodzaj „naszyjnika” wokół szyi.
  • Treelike - pojawiają się na tle zapalenia wokół stawów. Rośnie w dużych stawach.
  • Kapsułkowane - rosną w narządach wewnętrznych skóry i tkance tłuszczowej ich powierzchni wewnętrznych.
  • Cavernous (angiolipomas) - formacje, przez które przenikają naczynia krwionośne.
  • Skamieniały (skostniały) - pojawiają się, gdy osadzają się sole wapnia.
  • Lipofibromas (miękkie) - w jamie takich formacji obecna jest tkanka tłuszczowa i płyn.
  • Fibrolipomas (gęsty) - w formacji znajdują się tkanki tłuszczowe i łączne.
  • Na nodze - formacje oderwane od nabłonka i tworzące nogę
  • Myxolipomas - rozwijają się, gdy mieszają się tkanki śluzowe i tłuszczowe.
  • Myelolipoma - takie formacje zawierają elementy krwiotwórcze. Powstaje w miednicy małej, przestrzeni zaotrzewnowej i nadnerczach.
  • Hibernomy to nietypowe formacje, które pojawiają się, gdy procesy metaboliczne są zakłócone, a w organizmie aktywnie tworzy się brązowy tłuszcz.

W zależności od struktury histologicznej wyróżnia się następujące typy tłuszczaków:

  • Knotty - formacje wewnątrz kapsułki są podzielone na zraziki o różnych rozmiarach. W większości przypadków powstają tłuszczaki tego typu..
  • Rozproszone - rozwijają się głównie w chorobach ogólnoustrojowych związanych z zaburzeniami metabolizmu tłuszczów.

Przyczyny tłuszczaka

Przyczyny pojawienia się wen na ciele mogą być różne. Lipoma może być zarówno niezależną formacją, jak i pojawiać się na tle innych chorób. Głównymi przyczynami tłuszczaka są przerost i zagęszczenie tłuszczu podskórnego. A następujące czynniki mogą sprowokować ten proces:

  • Dyspozycja dziedziczna - tłuszczakowatość jest dziedziczona w sposób autosomalny dominujący. Jeśli choroba została zdiagnozowana u rodziców, prawdopodobieństwo takiej edukacji u dzieci wynosi 75%.
  • Zaburzenia na etapie rozwoju embrionalnego - przyczyna powstawania wen w nietypowych miejscach związana jest z dystopią embrionalnych komórek tłuszczowych.
  • Szereg chorób i zespołów - odpowiedzią na pytanie, dlaczego pojawiają się tłuszczaki, może być obecność pewnych procesów patologicznych w organizmie. Są to choroba Madelunga, choroba Dercuma, zespół Cowdena itp..
  • Zaburzenia endokrynologiczne - ryzyko rozwoju wen zwiększa niedoczynność przysadki mózgowej, tarczycy i trzustki. Lipomatoza może być również związana ze zmianą poziomu estrogenu, chorobami okolicy narządów płciowych, złośliwymi formami górnych dróg oddechowych.
  • Niedostatecznie aktywny tryb życia - prowadzi do stagnacji, co prowadzi do tworzenia się złogów tłuszczu i zablokowania przewodu gruczołów.
  • Naruszenie trofizmu tkankowego - z powodu niedożywienia tkanek nerwowych w podskórnej warstwie tłuszczu gromadzi się wolny tłuszcz.
  • Uraz - po urazie dochodzi do zakłócenia odżywiania komórek i procesów metabolicznych. W rezultacie gruczoły łojowe mogą zostać zatkane. Przyczyny pojawienia się wen na twarzy mogą być związane z urazami.
  • Niewłaściwa pielęgnacja skóry - ten czynnik czasami wyjaśnia, dlaczego na twarzy pojawia się biel. Może do tego doprowadzić stosowanie bardzo tłustych kremów lub kiepskiej jakości oczyszczanie skóry po kosmetykach. Biała wen jest często wynikiem zablokowania przewodów gruczołów..
  • Czynnik wieku - pomimo tego, że tłuszcz podskórny może pojawić się w każdym wieku. Jednak po 30-40 latach procesy metaboliczne ulegają spowolnieniu, osłabiają się również mechanizmy obronne organizmu. Dlatego po tym wieku tłuszczaki pojawiają się częściej..
  • Niewłaściwe odżywianie - pojawienie się wen może wywołać długotrwałe niewystarczające spożycie składników odżywczych w organizmie.
  • Złe nawyki - prowadzą do pogorszenia funkcji układu odpornościowego i zakłócenia procesów metabolicznych.
  • Choroby ogólne - choroby wątroby, układu pokarmowego, układu moczowego, cukrzyca i inne choroby związane z zaburzeniami metabolicznymi, zaburzenia równowagi hormonalnej.

Objawy

Objawy tłuszczaka, fot

Tłuszcze na ciele są łatwe do rozpoznania, ponieważ charakterystyczny jest obraz kliniczny tłuszczaka.

  • Konsystencja guza jest miękka, otoczony wyraźną torebką i jest ruchomy w stosunku do otaczających go tkanek. Jeśli trochę naciskasz na formację, przesunie się ona na bok. W miejscach, w których guz jest stale uciskany, może rosnąć razem z tkankami i tracić mobilność.
  • Konsystencja wen na ciele przypomina galaretkę lub ciasto. Jeśli tłuszczak jest głęboki, może mieć gęstszą teksturę..
  • Z reguły bolesne odczucia u osób z takimi formacjami nie pojawiają się. Ale czasami, jeśli dotyczy to zakończeń nerwowych, osoba może odczuwać ból. Wraz z rozwojem tłuszczaka w miejscach, w których występuje ciągłe tarcie, kontakt z ubraniem lub uraz (pod pachą, na sutku, pod piersią itp.), Mogą pojawić się otarcia i ropienie.
  • W takich przypadkach można zauważyć bolesność: jeśli tłuszczak graniczy z zakończeniami nerwowymi (tłuszczak okołonerwowy); jeśli formacja ściska tkankę nerwową; jeśli zawartość guza jest zaogniona lub zakażona.
  • Na ciele wen ma wygląd małego guzka. Początkowo ich rozmiar nie jest większy niż groszek, więc często osoba może nie zauważyć takich formacji. Formacje mogą się z czasem zwiększać.
  • Najczęściej takie formacje pojawiają się w górnej części ciała - na klatce piersiowej, ramionach, plecach, łokciu, twarzy, ramionach. Rzadziej tworzą się na brzuchu, pachwinie, pośladkach i nogach. Wen nie tworzy się na dłoniach i stopach, ponieważ w tych miejscach nie ma podskórnej tkanki tłuszczowej.
  • Czasami możliwy jest rozwój wielu tłuszczaków. Jeśli dana osoba ma dużo wen na ciele, co to oznacza, lekarz określa w trakcie badań.

Tłuszcze na twarzy

Zdjęcie wen na twarzy

Mówiąc o tym, jak wygląda tłuszczak na twarzy, należy zauważyć, że z reguły jest on postrzegany jako defekt kosmetyczny. Jeśli na czole, policzku, brodzie lub nosie pojawi się biały wen lub tłuszczak podskórny, prowadzi to przede wszystkim do dyskomfortu psychicznego i pojawienia się kompleksów. Dlatego bardzo ważne jest ustalenie przyczyn takich objawów i przeprowadzenie przepisanego przez lekarza leczenia. Czasami tłuszczak pojawia się za uchem lub na płatku ucha.

U dziecka wen na twarzy może pojawić się zaraz po urodzeniu. Jednak u noworodka ten stan jest fizjologiczny. Tłuszcze na policzkach, w okolicach oczu i ust powstają z powodu niedorozwoju gruczołów łojowych. Ale z reguły takie formacje przechodzą niezależnie przez trzy miesiące..

Tłuszcz na powiece

Najczęściej na powiekach pojawiają się białe weny, które rozwijają się na dolnej powiece, w pobliżu oka. Z reguły pod oczami pojawiają się małe żółto-białe guzki. Gęsty tłuszczak podskórny w tych obszarach jest stosunkowo rzadki. Pomimo tego, że nie powodują bólu i szczególnego dyskomfortu, w takich miejscach ludzie zwykle pozbywają się wen. Należy wziąć pod uwagę, że samodzielne usuwanie takich formacji może pogorszyć sytuację. Dlatego jeśli na oku pojawi się wen, musisz skontaktować się ze specjalistą, który podpowie Ci najlepszą metodę usunięcia takiej edukacji. Należy zauważyć, że taka formacja, która rozwija się na białku oka, nie jest weną..

Tłuszcz na szyi

Tłuszcz na szyi, fot

Tłuszczak na szyi z reguły również nie powoduje bólu i jest defektem kosmetycznym. Jeśli jednak taka masa występuje na plecach lub z przodu szyi, często jest zraniona i ściśnięta. W rezultacie dochodzi do częstych urazów i ściskania, co powoduje zagęszczenie i zwapnienie formacji. Niektóre źródła podają, że tłuszczak na szyi u dziecka i osoby dorosłej może być oznaką choroby Madelunga, w której dochodzi do deformacji tkanki kostnej.

Tłuszcz na głowie

Zdjęcie wen na głowie

Zdarza się, że tłuszczak na głowie tworzy się w jej owłosionej części (na koronie, z tyłu głowy), ponieważ w tych miejscach znajduje się również podskórna tkanka tłuszczowa. Przyczyny pojawienia się takich formacji, oprócz opisanych powyżej, mogą być związane z chorobami tarczycy. Zauważono, że tłuszczaki na głowie występują częściej u kobiet. Takie formacje pojawiają się również u dzieci, co często wiąże się ze spożywaniem dużej ilości szkodliwych produktów, co prowadzi do zatykania przewodów gruczołów łojowych. Prowadzi to do pojawienia się pieczęci. Sposób pozbycia się takich formacji na głowie i lekarza, z którym należy się skonsultować, zależy od charakterystyki choroby. Wen u dzieci jest ściśle monitorowana, jeśli to konieczne, są usuwane.

Tłuszcz na nodze i ramieniu

Zdjęcie tłuszczaka na nodze

Jeśli w fałdzie uformuje się wena na ramieniu lub nodze, jest ona trwale uszkodzona, a guz stopniowo się pogrubia. Jeśli guz tworzy się na dłoni na otwartych przestrzeniach, to z reguły przez długi czas pozostaje mały i miękki. Usuń go zgodnie ze wskazówkami lub jeśli znajduje się na zakręcie. Na nogach takie guzy są mniej powszechne. Wskazania do ich usunięcia są podobne.

Tłuszcze na genitaliach

Tłuszcze na wargach sromowych pojawiają się w postaci małych fok, które wyglądają jak trądzik. Czasami, gdy tłuszczaki pojawiają się na wargach sromowych lub łechtaczce, widoczna jest zawartość tłuszczu w formacji, ponieważ skóra w tych miejscach jest cienka. Na zewnątrz guz wygląda jak guzek, który unosi się nad powierzchnią skóry. Masy pachwiny mogą mieć różne rozmiary. Z reguły nie powoduje bólu i jest wykrywany przypadkowo. Jednak przy samootwieraniu się tłuszczaka może wystąpić ból, stan zapalny, a następnie tworzy się przetoka.

Mężczyźni mogą tworzyć tłustą masę na mosznie lub jajach. Podobnie jak w przypadku tworzenia się takiego guza w innych miejscach, łatwo przemieszcza się po naciśnięciu i przypomina groszek. We wczesnych stadiach wen na mosznie nie powoduje dyskomfortu, ale przy procesach zapalnych w takiej formacji może pojawić się ból i treści ropne.

Znaczne podniecenie u mężczyzn jest spowodowane pojawieniem się weny na penisie. Rozwój takiego guza na penisie jest dość rzadki. Pomimo tego, że zwykle w takich przypadkach nie ma bólu, po stwierdzeniu tłuszczaka, mężczyzna powinien skonsultować się z lekarzem, aby zapobiec jego wzrostowi.

Tłuszcz na plecach

Zdjęcie wen z tyłu

Bardzo często tłuszczak na plecach pozostaje niezauważony przez długi czas. Jeśli wen nie ustąpi samoistnie, z czasem stopniowo rośnie. Osoba odczuwa taką formację, gdy zaczyna się zwiększać, gęstnieć lub gdy rozwija się stan zapalny. W takiej sytuacji konieczne jest chirurgiczne usunięcie formacji, ponieważ metodami zachowawczymi trudno będzie pozbyć się zarośniętej pieczęci..

Tłuszczak piersi

Mówiąc o tym, czym jest tłuszczak piersi, należy zauważyć, że tłuszczak piersi i fibrolipoma są łagodnymi guzami, które rzadko stają się złośliwe. W gruczole mlecznym znajduje się dużo tłuszczu podskórnego, dlatego jest to obszar sprzyjający rozwojowi wen. Najczęściej takie formacje znajdują się w podskórnych warstwach tkanek miękkich lub za tkanką gruczołową. W rzadszych przypadkach tworzą się w międzyzębowej tkance tłuszczowej piersi, co prowadzi do deformacji i bolesności tkanki. Kiedy pojawi się taka edukacja, konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem, aby wykluczyć poważniejsze patologie.

Jak stwierdzić, czy tłuszczak się powiększa?

O tym, że wen utworzony na ciele rośnie, mogą świadczyć następujące znaki:

  • opadająca edukacja;
  • obrzęk, zaczerwienienie i przekrwienie krwi w okolicy tłuszczaka;
  • dysfunkcja narządu i tkanek, w pobliżu których znajduje się tłuszczak;
  • dyskomfort w okolicy guza.

Jeśli osoba z tłuszczakiem ma podobne objawy, zdecydowanie musi skonsultować się z lekarzem i zostać zbadana..

Analizy i diagnostyka

Jeśli podejrzewasz rozwój wen, skonsultuj się z dermatologiem. Lekarz bada i przeprowadza wywiad z pacjentem, określając, jak szybko guz rośnie, jakie dolegliwości ma pacjent.

Zaleca się dodatkowe badania w celu odróżnienia tłuszczaków od innych łagodnych guzów skóry i tłuszczu podskórnego. W tym celu pacjentowi można zalecić przeprowadzenie takich badań:

  • Badanie ultrasonograficzne tkanek miękkich - w trakcie badania USG możliwe jest określenie wielkości węzła, wykonanie diagnostyki różnicowej tłuszczaka z torbielą naskórkową i innymi formacjami w tkankach miękkich.
  • Badanie histologiczne - badanie próbek tkanek edukacyjnych pozwala zidentyfikować dojrzałe adipocyty. W istniejącym od dawna wen można określić obszary atrofii. Jeśli stwierdza się obecność lipoblastów, oznacza to śluzakomięsaka śluzowatego.
  • MRI - pozwala na wizualizację edukacji.

Leczenie tłuszczaka

Ci, dla których istotne jest pytanie, jak pozbyć się wen na ciele, powinni wziąć pod uwagę, że z taką formacją można walczyć samodzielnie dopiero po potwierdzeniu diagnozy i przepisaniu przez lekarza odpowiedniego leczenia. Ponadto pytanie, co zrobić, aby rozpuścić tłuszczaki, ma znaczenie tylko wtedy, gdy rozmiar formacji nie przekracza 1 cm Jeśli pacjent zauważy, że ma stan zapalny lub formacje pojawiają się w całym ciele, ważne jest, aby nie odkładać wizyty u specjalisty i ściśle postępuj zgodnie z jego radą.

Należy wyraźnie pamiętać, że nawet bardzo małych wen nie można wycisnąć, dlatego surowo zabrania się samodzielnego wykonywania takich manipulacji. Pomimo tego, że na pierwszy rzut oka łatwo jest usunąć białe weny, nie można ich wycisnąć, ponieważ może to prowadzić do infekcji.

Tłuszczak

ja

Wargaoma (tłuszczak; grecki lipos fat + -ōma; synonim: wen, lipoblastoma)

łagodny guz z tkanki tłuszczowej. Występuje częściej u kobiet w wieku od 30 do 50 lat. Jest zlokalizowana w skórze, podskórnie (ryc. 1), międzymięśniowej, zaotrzewnowej, przylegającej, gruczole sutkowym, narządach przewodu pokarmowego, płucach, śródpiersiu, mięśniu sercowym, oponach, wzdłuż pni nerwowych, w kościach. Z dysembriogenetycznych podstaw tkanki tłuszczowej rozwija się heterotopowy L., który może znajdować się w różnych narządach i tkankach..

Tłuszczaki są często mnogie, czasami rozwijają się symetrycznie, co niektórzy autorzy tłumaczą zmianami neurotroficznymi (patrz Lipomatoza). Wzrost L. nie jest związany z ogólnym stanem organizmu, z wyczerpaniem nadal gromadzą tłuszcz. L. czasami osiąga duże rozmiary. W takich przypadkach guz często zwisa, jego podstawa rozciąga się w cienką nogę, co stwarza warunki do stagnacji krwi, obrzęku, martwicy i owrzodzenia. L. pozaotrzewnowe występuje częściej u kobiet w wieku od 40 do 50 lat; duże rozmiary czasami pozwalają na badanie dotykowe przez ścianę brzucha. Według niektórych autorów większość zaotrzewnowych L. to wolno rozwijające się tłuszczakomięsaki.

Makroskopowo L. ma kształt guzowaty, węzeł o strukturze zrazikowej otoczony jest torebką (ryc. 2), rzadziej występuje tzw. Tłuszczak rozlany z rozlanymi naroślami tkanki tłuszczowej pozbawionej torebki łącznej, np. Z bolesną lipomatozą (bolesna tłuszczakowatość). Mikroskopowo L. jest zbudowany z tkanki tłuszczowej i różni się od niej różnymi rozmiarami zrazików i komórek tłuszczowych. Te ostatnie są czasem bardzo małe, czasem osiągają gigantyczne rozmiary. Pomiędzy zwykłymi komórkami tłuszczowymi znajdują się grupy komórek z kilkoma wakuolami tłuszczowymi - tak zwanymi komórkami wielokomórkowymi. Niektórzy autorzy uważają je za kambialne.

Zwykle L. o miękkiej konsystencji, z wyraźnym rozwojem tkanki łącznej, gęstnieje. W zależności od przewagi tkanki tłuszczowej lub włóknistej mówią o lipofibroma lub fibrolipoma. Przy obfitym rozwoju naczyń krwionośnych w guzie nazywa się to angiolipoma, gdy w L. znajduje się tkanka śluzowa, mixolipoma, włókna mięśni gładkich - myolipoma. Rzadką odmianą L. jest mielolipoma, w którym dojrzałą tkankę tłuszczową łączy się z hematopoetyczną. Szpiczak występuje w tkance przestrzeni zaotrzewnowej i miednicy małej, a także w nadnerczach; jest łagodny, niezwiązany z zaburzeniami hematopoetycznymi. Śródścienny (naciekający) L., który nie ma wyraźnych granic, znajduje się w grubości mięśni. Tak zwany hibernoma wyróżnia się dużą oryginalnością - rzadkim nowotworem w tkance podskórnej, przypominającym narząd hibernacyjny niektórych zwierząt zapadających w stan hibernacji. Szczególną postacią jest tłuszczak arborescens, który zwykle występuje na tle różnych przewlekłych procesów zapalnych w tkankach stawu kolanowego w postaci wielu rozgałęzionych form tłuszczakowatych. Guz rośnie powoli i powoduje niewielkie zaburzenia czynnościowe. Pod wpływem urazu lub bez wyraźnego powodu L. może nabrać charakteru nowotworu złośliwego z naciekiem sąsiednich tkanek.

Powierzchowne L. są rozpoznawane po ich umiejscowieniu, miękko-elastycznej konsystencji, pseudofluktuacji, ruchomości, bezbolesności w badaniu palpacyjnym i typowych retrakcjach podczas rozciągania skóry nad guzem. Wiele małych L., zlokalizowanych wzdłuż pni nerwowych, jest czasami bolesne z powodu ucisku na nerw.

Na rentgenogramach L. reprezentuje z reguły wyraźnie zarysowane jednorodne oświecenie; czasami pojawiają się w nim małe obszary zwapnienia. Forma oświecenia zależy od gęstości narządów, pomiędzy którymi zawiera się L. Podskórny węzeł L. przejawia się w postaci dobrze określonej zaokrąglonej formy edukacji, której intensywność cienia jest taka sama jak otaczającej tkanki tłuszczowej. L. tkanki miękkie kończyn są rozpoznawane za pomocą „miękkich” promieni rentgenowskich lub elektro-rentgenografii (elektro-rentgenografia). Na zdjęciach tłuste formacje wyglądają jak jednorodna, owalna lub wrzecionowata forma oświecenia (ryc. 3), niekiedy ze zwapnieniami. W niektórych przypadkach formacje składają się z zrazików z gęstą włóknistą przegrodą widoczną na tle bardziej przezroczystej tkanki tłuszczowej. L. śródpiersia, częściej przeźroczyste, w obszarze kątów sercowo-przeponowych, dają dodatkowy cień na rentgenogramach i tomogramach klatki piersiowej, sąsiadujących z narządami śródpiersia: cień ten jest zwykle mniej intensywny niż cień serca. Tłuszczaki przewodu pokarmowego (najczęściej jelita grubego) są wykrywane przez badanie radiocieniujące w postaci zaokrąglonych lub zrazikowych ubytków, których kształt zmienia się przy badaniu palpacyjnym. Duży, długo istniejący L. powoduje przemieszczenie otaczających tkanek. W przypadku lokalizacji L. w klatce piersiowej, jamie brzusznej lub przestrzeni zaotrzewnowej, badanie rentgenowskie wykonuje się w warunkach sztucznego kontrastowania z gazem (odma śródpiersia, odma i otrzewnej itp.).

Najdokładniejszą metodą rozpoznawania L. jest tomografia komputerowa, która pozwala na wyraźne rozróżnienie tkanki tłuszczowej, która charakteryzuje się niskim współczynnikiem pochłaniania promieniowania rentgenowskiego, przy gęstszych strukturach tkanek miękkich.

Leczenie jest szybkie. Wskazaniami do zabiegu są duże rozmiary i lokalizacja L., w której występują zaburzenia czynnościowe lub defekt kosmetyczny. Usunięcie węzłów tłuszczakowatych otoczonych torebką z reguły nie nastręcza trudności, natomiast zabiegi chirurgiczne w przypadku rozlanego L. stwarzają duże trudności techniczne. Rokowanie jest korzystne, chociaż L. może nawrócić.

Bibliografia: Vinogradova T.P. Guzy stawów, ścięgien, powięzi, rozcięgien, p. 39, M., 1976: Clinical Oncology, wyd. W. Błochin i B.E. Peterson, tom 1, s. 201, M., 1979.

Postać: 3. RTG dolnej części nogi pacjenta z tłuszczakiem tkanek miękkich: tkanki miękkie są jakby spuchnięte z powodu formacji o niskim kontraście, niezwiązane z kością.

Postać: 1. Tłuszczak podskórny lewej okolicy nadłopatkowej.

Postać: 2. Makrodrug tłuszczaka guzkowego.

II

Wargaoma (tłuszczak; Lip- + -oma, syn.wen)

łagodny guz, który rozwija się z tkanki tłuszczowej.

Służba rytualna - która pomoże w trudnych chwilach.

Anatomia patologiczna
Notatki z wykładów. Mińsk: Międzynarodowy Państwowy Uniwersytet Ekologiczny im. A. D. Sacharowa, 2009.

Temat 7. Guzy

7.6. Guzy nienabłonkowe

7.6.1. Guzy tkanek miękkich

Klasyfikacje guzów tkanek miękkich są złożone i niejednoznaczne. W tym wykładzie przedstawiamy zaadaptowaną „studencką” wersję klasyfikacji, odnoszącą się jedynie do najczęściej występujących jednostek nozologicznych dotyczących prawdziwych guzów, których istnienie jest powszechnie uznawane. Podobnie jak wszystkie nowotwory, nowotwory tkanek miękkich są klasyfikowane według histogenezy, stopnia dojrzałości i przebiegu klinicznego..

1. Guzy tkanki włóknistej:

1.1. Dojrzałe, łagodne:

1.2. Niedojrzały, złośliwy:

2. Guzy tkanki tłuszczowej:

2.1. Dojrzałe, łagodne:

2.2. Niedojrzały, złośliwy:

- Liposarcoma;
- złośliwy hibernoma.

3. Guzy tkanki mięśniowej (gładkie i prążkowane):

3.1. Dojrzałe, łagodne mięśnie gładkie:

3.2. Dojrzałe, łagodne z poprzecznie prążkowanych mięśni:

3.3. Niedojrzałe, złośliwe mięśnie gładkie:

3.4. Niedojrzałe, złośliwe z mięśni poprzecznie prążkowanych:

4. Guzy naczyń krwionośnych i limfatycznych:

4.1. Dojrzałe, łagodne:

- naczyniak krwionośny (limfatyczny);
- Hemangiopericytoma;
- naczyniak glomus.

4.2. Niedojrzały, złośliwy:

- Naczyniak śródbłoniakowy hem (limfy);
- Złośliwy hemangiopericytoma.

5. Guzy tkanki maziowej:

5.1. Dojrzałe, łagodne:

5.2. Niedojrzały, złośliwy:

6. Guzy tkanki mezotelialnej:

6.1. Dojrzałe, łagodne:

6.2. Niedojrzały, złośliwy:

7. Guzy nerwów obwodowych:

7.1. Dojrzałe, łagodne:

- Neurinoma (nerwiak nerwiaka, nerwiak krwionośny);
- Nerwiakowłókniak.

7.2. Niedojrzały, złośliwy:

8. Nowotwory zwojów współczulnych:

8.1. Dojrzałe, łagodne:

8.2. Niedojrzały, złośliwy:

—Neuroblastoma (sympathoblastoma, sympathogonioma);
- Ganglioneuroblastoma.

9. Potworniaki.

Oprócz guzów tkanek miękkich do guzów nienabłonkowych należą nowotwory z tkanki tworzącej melaninę, a także kości, które dzielą się na kościotwórcze i chrzęstne: w tym dojrzałe, łagodne - chondroma, kostniak, niedojrzały, złośliwy - chrzęstniakomięsak, kostniakomięsak.

Guzy nienabłonkowe obejmują również guzy ośrodkowego układu nerwowego:

1. Neuroektodermalne
2. Guzy opon mózgowych

Dojrzałe, łagodne guzy fibroblastyczne

Fibroma jest dojrzałym guzem włóknistej tkanki łącznej. Występuje we wszystkich grupach wiekowych z taką samą częstością zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Bardzo trudno jest ocenić rzeczywistą częstość występowania tych nowotworów, ponieważ wielu autorów klasyfikuje guzy o różnej histogenezie jako włókniaki, w których dominuje składnik tkanki łącznej..

Częściej lokalizuje się pomiędzy naskórkiem a kością, w tłuszczu podskórnym, w ścięgnach i powięzi kończyn górnych i dolnych oraz tułowiu. W narządach wewnętrznych guz ten występuje niezwykle rzadko..

Makroskopowo włókniak wygląda jak węzeł o wyraźnych granicach, gęstej lub miękkiej konsystencji, w zależności od budowy histologicznej, różowawo-biały na nacięciu z wyraźnym migotaniem.

Mikroskopowo włókniak jest reprezentowany przez wiązki włókien tkanki łącznej o różnych długościach i grubościach, rozmieszczonych w różnych kierunkach. Polimorfizm fibroblastów jest słabo wyrażony, jądra są hiperchromiczne. W zależności od rozpowszechnienia składników komórkowych lub włóknistych wyróżnia się dwa typy mięśniaków: gęsty - z przewagą wiązek kolagenu nad komórkami oraz miękki, składający się z luźnej włóknistej tkanki łącznej z dużą liczbą komórek.

Klinicznie włókniak rośnie powoli, nie ma ogólnego wpływu na organizm, jeśli nie jest zlokalizowany w ważnych narządach, to jego przebieg jest łagodny. Prawdopodobieństwo wystąpienia nowotworu złośliwego nie jest duże. Wyjątkiem są miękkie włókniaki, które często nawracają. Niektórzy autorzy odnoszą się do włókniaka miękkiego do zróżnicowanych włókniakomięsaków.

Desmoid (desmoid fibroma) to nowotwór tkanki łącznej, który w obrazie histologicznym przypomina włókniaka. Różni się wzrostem naciekowym. Atypizm tkankowy i komórkowy jest słaby. Występuje głównie u kobiet po porodzie. W rzadkich przypadkach obserwuje się go u mężczyzn i dzieci. W zależności od lokalizacji dostępne są:

- Desmoid brzuszny (zlokalizowany w grubości przedniej ściany jamy brzusznej);
- desmoid pozabrzuszny.

Desmoid brzuszny jest stosunkowo łagodny, nie jest podatny na nowotwory. Desmoid poza jamą brzuszną lub agresywną włókniakowatość często obserwuje się w młodym wieku zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Zlokalizowana jest w strefie rozcięgien i powięzi kończyn, obręczy barkowej, pośladków. Różni się szybkim agresywnym wzrostem naciekowym, pomimo braku dużej liczby mitoz. Często się nawraca, często jest złośliwy.

Niedojrzałe, złośliwe guzy fibroblastyczne

Fibrosarcoma jest niedojrzałym, złośliwym guzem włóknistej tkanki łącznej. Włókniakomięsaki są stosunkowo rzadkimi guzami. W ostatnich latach zajmowali pierwsze miejsce pod względem częstości wśród nienabłonkowych nowotworów złośliwych. Następnie, zgodnie z sugestią A.R. Stouta, za włókniakomięsaki zaczęto uważać tylko te złośliwe guzy, które wytwarzają dojrzały kolagen typu I lub III i nie tworzą innych struktur, wiele guzów uznawanych za włókniakomięsaki sklasyfikowano jako mięsaki maziowe, złośliwe histiocytomy, mięsaki gładkokomórkowe i in. Guzy są częściej zlokalizowane na udzie, ramieniu, tułowiu.

Makroskopowo włókniakomięsak może rozwijać się w postaci węzła oraz w postaci nacieku.

Mikroskopowo składa się z niedojrzałych komórek podobnych do fibroblastów i włókien kolagenowych. W zależności od stopnia kataplazji komórek rozróżnia się zróżnicowane i słabo zróżnicowane włókniakomięsaki..

Zróżnicowane włókniakomięsaki charakteryzują się wyraźnym polimorfizmem i hiperchromią jądrową. Słabo zróżnicowane włókniakomięsaki charakteryzują się monomorfizmem, dyschromią i hipochromią jąder, obfitością atypowych mitoz. Dwa najbardziej niekorzystne prognostyczne objawy włókniakomięsaków to hipochromia jąder i ogniska myksomatozy. Włókniakomięsaki dają przerzuty głównie drogą krwiotwórczą do płuc, rzadziej do wątroby, a następnie limfogenicznie do regionalnych węzłów chłonnych. Rokowanie w przypadku słabo zróżnicowanych włókniakomięsaków jest znacznie gorsze (ponad 50% pacjentów umiera w ciągu pierwszych pięciu lat).

Dojrzałe, łagodne guzy tkanki tłuszczowej:

Tłuszczak jest jednym z najczęstszych guzów tkanek miękkich. Występuje częściej u kobiet we wszystkich grupach wiekowych. Może wystąpić wszędzie tam, gdzie występuje tkanka tłuszczowa. Rzadko można go zlokalizować w narządach wewnętrznych. Często jest ich wiele.

Makroskopowo tłuszczak często wygląda jak węzeł o strukturze zrazikowej (ze względu na obfitość warstw tkanki łącznej), konsystencja miękko-elastyczna, żółty, z wyglądu przypomina tkankę tłuszczową. Zlokalizowany między mięśniami może być rozmyty, symulując wzrost naciekowy. Może osiągać duże rozmiary (ponad 20 cm), szczególnie w przypadku lokalizacji zaotrzewnowej.

Mikroskopowo guz jest zwykle zbudowany jak normalna tkanka tłuszczowa i różni się od niej różnymi rozmiarami zrazików i komórek tłuszczowych. W obecności dużej liczby warstw gęstej włóknistej tkanki łącznej mówią o fibrolipoma. Obfitość naczyń w guzie w niektórych przypadkach sugeruje angiolipoma.

Klinicznie, w większości przypadków tłuszczak charakteryzuje się łagodnym przebiegiem. Jednak z powodu wzrostu wieloośrodkowego mogą wystąpić nawroty z powodu niepełnego usunięcia pola guza. W przypadku lokalizacji zaotrzewnowej często obserwuje się złośliwość guza.

Hibernoma to dojrzały, łagodny guz powstały z brązowego tłuszczu. Występuje częściej u kobiet we wszystkich grupach wiekowych. Tłuszcz brunatny zwykle występuje u ludzi w okresie embrionalnym. Mikroskopowo, brązowe komórki tłuszczowe wyróżniają się obecnością w cytoplazmie wielu wakuoli tłuszczowych, nadając jej spieniony wygląd, jądra znajdują się w środku komórki.

Hibernoma lokalizuje się najczęściej na szyi, plecach, udach, ścianie jamy brzusznej, w śródpiersiu, czyli w miejscach, gdzie normalnie występuje brązowy tłuszcz oraz w fazie embriogenezy.

Makroskopowo ma kształt węzła zrazikowego koloru brązowego.

Pod względem mikroskopowym składa się z wielokątnych i zaokrąglonych komórek, które tworzą zraziki, ograniczone cienkimi warstwami tkanki łącznej. Jądra komórkowe znajdują się centralnie, zawierają jedno jąderko. Cytoplazma jest drobnoziarnista, eozynofilowa lub pienista (wielokomórkowe komórki tłuszczowe). Skład chemiczny tłuszczu jest różny nawet w jednej komórce. Cholesterol jest często wykrywany i jest wyraźnie widoczny w świetle spolaryzowanym.

Hibernoma nie nawraca i nie daje przerzutów.

Niedojrzały, złośliwy guzy tkanki tłuszczowej:

Liposarcoma jest niedojrzałym nowotworem złośliwym z tkanki tłuszczowej. Guzy występują częściej u mężczyzn we wszystkich grupach wiekowych. Najczęściej występują w tkankach miękkich uda, podudzia i okolicy zaotrzewnowej. Guzy mogą osiągać duże rozmiary, a ich waga może wynosić kilka kilogramów.

Makroskopowo liposarcoma ma postać węzła lub konglomeratu węzłów z naciekiem otaczających tkanek. Konsystencja jest gęsta, powierzchnia nacięcia soczysta, różnorodna - z ogniskami śluzu, krwotokiem i martwicą. Często jest biały, soczysty, przypominający „rybne mięso”.

Mikroskopowo polimorfizm tkankowy i komórkowy jest silnie wyrażony. Składa się z lipoblastów o różnym stopniu dojrzałości, są tam olbrzymie komórki o dziwacznych jądrach. Opierając się na przewadze niektórych form komórkowych tworzących guz, istnieją:

- tłuszczakomięsak wysoko zróżnicowany;
- tłuszczakomięsak polimorficzny (niskiego stopnia).

Ten ostatni wyróżnia się najbardziej złośliwym przebiegiem. Ponieważ tłuszczakomięsaki często mogą być mnogie, rozwijając się jednocześnie lub sekwencyjnie w jednej lub różnych częściach ciała, bardzo trudno jest ocenić częstość przerzutów. Większość typów tłuszczakomięsaków jest klinicznie powolna i rzadko daje przerzuty. Niektóre z nich, na przykład tłuszczakomięsak okrągłokomórkowy, nie różnią się od innych mięsaków - szybko rosną, nawracają i dają przerzuty głównie krwiotwórcze do płuc.

Złośliwy hibernoma to niedojrzały, złośliwy guz zbudowany z brązowego tłuszczu. Lokalizacja guza, płeć i wiek pacjentów pokrywają się z miejscami hibernoma..

Makroskopowo złośliwy hibernoma przypomina tłuszczakomięsaka. Zlokalizowany pod skórą często owrzodzi.

Pod mikroskopem charakterystyczny jest wyraźny polimorfizm komórek wielokomorowych o wielokątnym kształcie. Istnieje wiele gigantycznych jedno- i wielojądrowych komórek z bazofilową jednorodną i drobnoziarnistą cytoplazmą. Niewiele mitozy.

Klinicznie guz ma skłonność do nawrotów. Bardzo rzadko daje przerzuty - głównie do płuc drogą krwiotwórczą.

Guzy tkanki mięśniowej (gładkie i prążkowane):

Mięśniak gładki jest dojrzałym, łagodnym guzem mięśni gładkich. Występuje w każdym wieku zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet.

Mięśniak gładkokomórkowy zlokalizowany jest w skórze (z mięśni unoszących włosy, ze ścian naczyń krwionośnych), w macicy, w błonie mięśniowej przewodu pokarmowego.

Makroskopowo guz jest wyraźnie odgraniczonym węzłem o gęstej konsystencji, włóknistym w ranie. Wielkość guza jest bardzo zmienna, czasami mięśniak gładkokomórkowy może osiągnąć wielkość 30 cm lub więcej. Często mięśniaki gładkokomórkowe są liczne lub izolowane lub tworzą konglomerat węzłów.

Mikroskopowo mięśniak gładkokomórkowy tworzy się z wrzecionowatych komórek nowotworowych, które tworzą wiązki biegnące w różnych kierunkach. Dzięki specjalnym metodom badawczym miofibryle są wykrywane w cytoplazmie. Czasami jądra mięśniaka tworzą rytmiczne struktury, tak zwane struktury palisady, które służą jako wskaźnik wzrostu guza. Z ciężkością składnika tkanki łącznej mówią o mięśniakach. Im więcej tkanki łącznej w guzie, tym wolniej rośnie. Przy obfitości naczyń krwionośnych guz nazywa się angioleiomyoma. W zależności od kształtu komórek wyróżnia się mięśniak gładkokomórkowy nabłonka.

Wszystkie warianty mięśniaków gładkokomórkowych są łagodne. Największe znaczenie kliniczne mają mięśniaki macicy. Mięśniaki gładkokomórkowe macicy często występują u kobiet w wieku 30-50 lat. Zgodnie z obrazem histologicznym często mają strukturę mięśniaków.

W zależności od lokalizacji w macicy rozróżnia się mięśniaki gładkokomórkowe:

- podśluzowy;
- śródścienne (w grubości ściany mięśniowej);
- Subtelny.

Mięśniaki zlokalizowane śródściennie są praktycznie bezobjawowe, z lokalizacją podśluzówkową, w klinice często obserwuje się częste niewielkie krwawienia, czasami możliwe jest ciężkie krwawienie z macicy wymagające operacji. Węzły podpodłogowe mogą uciskać moczowody wraz z rozwojem wodonercza, odmiedniczkowego zapalenia nerek. W okresie pomenopauzalnym opisano odwrotny rozwój węzłów nowotworowych. Musisz wiedzieć, że szybki wzrost guza w tym okresie wskazuje na możliwy złośliwość nowotworu.

Mięsak gładkokomórkowy (złośliwy mięśniak gładkokomórkowy) jest niedojrzałym złośliwym guzem mięśni gładkich. Częściej lokalizuje się w przewodzie pokarmowym, głównie w okrężnicy, następnie zaotrzewnowo, w tkankach miękkich kończyn, w macicy. Występuje częściej w młodym wieku, u dzieci jest niezwykle rzadki.

Makroskopowo często ma postać węzła, który może osiągnąć średnicę ponad 30 cm, a infiltracja nie zawsze jest oczywista.

Mikroskopowo wyróżnia się dwa typy mięsaków gładkokomórkowych - silnie i słabo zróżnicowane. Wysoce zróżnicowane są bardzo trudne do odróżnienia mikroskopowo od mięśniaków gładkokomórkowych. Najważniejszą cechą różnicującą jest obecność wielu nietypowych mitoz. Słabo zróżnicowane mięsaki gładkokomórkowe charakteryzują się ostrą kataplazją komórek nowotworowych, pojawieniem się komórek olbrzymich i wyraźnie zaznaczonym polimorfizmem. Należy zaznaczyć, że wzrost stopnia kataplazji w mięśniakomięsakach gładkokomórkowych, a także włókniakomięsakach, charakteryzuje się tendencją do monomorfizmu, dyschromii i hipochromii jąder, zwiększeniem liczby mitoz, w szczególności płytek metafazowych. Do diagnostyki różnicowej stosuje się mikroskopię elektronową do wykrywania miofibryli, a także metody immunomorfologiczne z użyciem specyficznych przeciwciał monoklonalnych.

Mięsaki gładkokomórkowe wcześnie i szeroko dają przerzuty głównie drogą krwiotwórczą, dając liczne przerzuty do wątroby, płuc i często do mózgu. Czasami przerzuty mogą pojawić się w klinice wcześniej niż główny guz. Zwłaszcza, gdy jest zlokalizowany zaotrzewnowo iw okrężnicy.

Mięśniak prążkowany jest dojrzałym, łagodnym guzem mięśni poprzecznie prążkowanych. To jest rzadkie. Opisywany jest we wszystkich grupach wiekowych, częściej u dzieci i noworodków. Zlokalizowane na głowie, szyi, tułowiu, kończynach górnych i dolnych. Osobno rozróżnia się mięśniaki prążkowanokomórkowe języka, serca i żeńskich narządów płciowych.

Makroskopowo może mieć postać węzła i nacieku.

Mikroskopowo komórki nowotworowe kopiują różne stopnie zróżnicowania elementów mięśniowych o różnych kształtach - duże owalne, przypominające wstążki, przypominające paski. Prążkowanie poprzeczne jest trudne do wykrycia, głównie w wydłużonych komórkach przypominających wstążki. Glikogen znajduje się w cytoplazmie komórek. Nie ma postaci mitotycznych.

Klinicznie łagodne, z wyjątkiem mięśniaków prążkowanokomórkowych serca i języka, które są przyczyną śmierci pacjentów.

Mięsak prążkowanokomórkowy jest niedojrzałym, złośliwym guzem mięśni poprzecznie prążkowanych. Częściej niż mięśniaki prążkowanokomórkowe. U dzieci mięsak prążkowanokomórkowy jest jednym z najczęstszych guzów, ustępując pod względem częstości nephroblastoma (guz Wilmsa) i nerwiak zarodkowy. Zlokalizowany jest w grubości mięśni dolnych, rzadziej - kończyn górnych, w tkance zaotrzewnowej, śródpiersiu, na twarzy, szyi, nosogardzieli, w narządach moczowo-płciowych.

Makroskopowo guz jest węzłem o średnicy do 20 cm lub większej.

Mikroskopowo polimorfizm jest charakterystyczny ze względu na fakt, że komórki nowotworowe kopiują w swojej strukturze embrionalne komórki mięśniowe na różnych etapach embriogenezy i odznaczają się znaczną kataplazją. W celu postawienia diagnozy stosuje się metody wykrywania prążkowania w cytoplazmie komórek, mikroskopię elektronową do wykrywania miofibryli, a także typowanie immunohistochemiczne z użyciem przeciwciał monoklonalnych.

Mięsak prążkowanokomórkowy jest wysoce złośliwy. Często nawraca, dając liczne hematogenne przerzuty do wątroby i płuc.

Guzy krwi i naczyń limfatycznych:

Naczyniak krwionośny jest dojrzałym, łagodnym guzem z naczyń. Niektóre z tych guzów to wady rozwojowe układu naczyniowego o charakterze nowotworowym, inne to prawdziwe blastomy. W zależności od naczyń, w których kopiuje się nowotwór, rozróżnia się następujące typy naczyniaków:

- kapilara;
- żylny;
-Przepastny;
- tętnicze.

Naczyniak włośniczkowy to prawdziwy nowotwór z proliferacją komórek śródbłonka i tworzeniem się nietypowych naczyń włosowatych. Najczęściej lokalizuje się w skórze, w błonach śluzowych przewodu pokarmowego. Często jest to wiele. Częściej u dzieci płci żeńskiej.

Makroskopowo jest reprezentowany przez czerwony lub cyjanotyczny węzeł o gładkiej lub nierównej powierzchni, na nacięciu ma strukturę komórkową. Jeśli guz jest zlokalizowany na skórze, po naciśnięciu węzeł zmienia kolor na biały.

Mikroskopowo guz składa się z rozgałęzionych naczyń typu kapilarnego o wąskim prześwicie, który nie zawsze jest wypełniony krwią. Śródbłonek jest obrzęknięty, hiperchromiczny. Kapilary mogą tworzyć niewyraźnie rozgraniczone zraziki, co sprawia wrażenie infiltrującego wzrostu.

Jako rodzaj naczyniaka krwionośnego, który wielu autorów przypisuje wadom rozwojowym, wyróżnia się szczególny typ dojrzałego guza naczyniowego - naczyniak krwionośny (gemmagemangioma). Nowotwór ten różni się od banalnych naczyniaków włośniczkowych wyraźnym polimorfizmem komórek śródbłonka, które tworzą rodzaj naczyniowych nerek, podobnie jak ziarnina. Istnieje opinia o możliwej złośliwości tego typu naczyniaków włośniczkowych.

Naczyniak jamisty to nowotwór składający się z dziwacznych jam, takich jak sinusoidy o różnych rozmiarach, komunikujących się ze sobą. Występuje najczęściej w wątrobie, przewodzie pokarmowym, mózgu.

Makroskopowo wygląda jak fioletowo-cyjanotyczny węzeł wyraźnie oddzielony od otaczających tkanek, przypominający gąbkę w nacięciu.

Mikroskopowo składa się z cienkościennych ubytków (wnęk) wyłożonych jedną warstwą komórek śródbłonka i wypełnionych krwią.

Naczyniak tętniczy (pachwinowy, rozgałęziony) - jest konglomeratem zniekształconych naczyń typu tętniczego, wśród których znajdują się obszary przypominające naczyniaka włośniczkowego.

Naczyniak żylny jest mikroskopowo reprezentowany głównie przez naczynia typu żylnego, wraz z naczyniami typu kapilarnego i tętniczego. Znajduje się w głębi tkanek miękkich, między mięśniami. Wielu autorów przypisuje naczyniaki żylne i tętnicze hamartii (wady rozwojowe).

Glomusangioma (guz Barre-Massona) jest dojrzałym, łagodnym guzem pochodzenia naczyniowego (mięśniak tętnicy brzusznej). Występuje z taką samą częstotliwością zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, głównie w wieku dojrzałym.

Makroskopowo rozróżnia się dwa typy:

- pojedynczy glomusangioma;
- wiele rozsianych (rodzinna glomusangioma).

Częściej występuje w postaci pojedynczego węzła o średnicy 0,3-0,8 cm, miękkiej konsystencji, szaro-różowym kolorze. Ulubiona lokalizacja na dłoniach i stopach, głównie na palcach w okolicy łożyska paznokcia. W klinice wyróżnia się ostrą bolesnością ze względu na dużą liczbę zakończeń nerwowych..

Mikroskopowo składa się z przypominających szczeliny sinusoidalnych naczyń wyłożonych śródbłonkiem i otoczonych rękawami komórek nabłonka przypominających komórki glomus.

Hemangiopericytoma to guz pochodzenia naczyniowego, w którym wraz z tworzeniem się naczyń krwionośnych dochodzi do proliferacji komórek okołonaczyniowych (perycytów Zimmermanna). W 1936 roku Margrat Murray (student A.P. Stouta) w hodowli tkankowej udowodnił, że komórki okołonaczyniowe hemangiopericytoma mają identyczną strukturę jak perycyty Zimmermanna. Nowotwór został po raz pierwszy opisany przez A.P. Stouta i M.R. Murraya w 1942 roku. W literaturze anglojęzycznej guz ten nosi nazwę Stout hemangiopericytoma..

Występuje w każdym wieku, często u dzieci. Z reguły ma łagodny przebieg. Może się powtórzyć po kilku latach. Przy określonej lokalizacji, np. W okolicy zaotrzewnowej, na kończynach górnych, głowie i szyi, niezależnie od pozornej dojrzałości komórek tworzących guz, może dawać przerzuty. Dlatego A.P. Stout i inni autorzy proponują uznanie tych wariantów zapalenia naczyń krwionośnych za „potencjalnie złośliwe guzy”.

Naczyniak limfatyczny to guz naczyń limfatycznych. Częściej występuje u dzieci jako wada rozwojowa. Znajduje się głównie w szyi, w błonie śluzowej jamy ustnej, przestrzeni zaotrzewnowej, krezce. Bardziej powszechna jest torbielowata i jamista odmiana struktury guza. Struktura mikroskopowa podobna do naczyniaków krwionośnych.

Hemangioendothelioma - uważany przez wielu atorów za najbardziej złośliwy guz.

Występuje częściej w wieku 30-50 lat, ale często może wystąpić w dzieciństwie. Zlokalizowane jest najczęściej w skórze, tkankach miękkich kończyn, tułowia, głowy, rzadziej w narządach wewnętrznych.

Makroskopowo jest to węzeł o średnicy do 10 cm, o budowie zrazikowej, miejscami z naciekiem. Węzły są miękkie, soczyste, różowe lub czerwone z ogniskami martwicy.

Mikroskopowo guz zbudowany jest z nietypowych, przypadkowo zespolonych naczyń, wyłożonych kilkoma warstwami atypowych komórek śródbłonka. Wyrażony polimorfizm komórkowy, hiperchromia jądrowa.

Hemangioendothelioma daje szerokie przerzuty, głównie drogą krwiotwórczą, do płuc, kości, wątroby. Mogą wystąpić przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych.

Lymphangioendothelioma ma podobną budowę do hemangioendothelioma. Często występuje na tle przewlekłej limfostazy.

Nowotwory tkanki maziowej

Synoviomas występuje częściej w wieku 30-40 lat, częściej u mężczyzn.

Makroskopowo wygląda jak gęsty węzeł o wymiarach 5 cm lub więcej, jednorodny na przecięciu, koloru biało-różowego. Zlokalizowane na kończynach w stawach (kolano, przedramię, palce u rąk i nóg).

Mikroskopowo guz jest polimorficzny, występują w nim pęknięcia i cysty o różnych rozmiarach, wyłożone owalnymi, sześciennymi, pryzmatycznymi komórkami, przypominającymi komórki nabłonka gruczołowego. Ponadto istnieją komórki wrzecionowate, które tworzą zrąb guza. Są również polimorficzne. Istnieją pojedyncze gigantyczne komórki wielojądrowe.

Ponieważ cechy morfologiczne i biologiczne synoviomów często nie pokrywają się, a morfologicznie dojrzały guz może okazać się złośliwy, obecnie większość autorów uważa, że ​​wszystkie synoviomy należy uznać za złośliwe, niezależnie od stopnia dojrzałości..

Nowotwory tkanki mezotelialnej:

Międzybłoniak to dojrzały, łagodny guz, który występuje stosunkowo rzadko. Zgodnie z obrazem histologicznym ma strukturę włókniaka, bogatą w elementy komórkowe, dlatego nazywany jest międzybłoniakiem włóknistym.

Makroskopowo jest to wolno rosnący, wyraźnie odgraniczony węzeł, najczęściej w opłucnej trzewnej, gęsty, nawarstwiony na nacięciu.

Złośliwy międzybłoniak - ten rzadki nowotwór rozwija się z komórek mezotelium, głównie w opłucnej, ale można go również zobaczyć w otrzewnej i osierdziu. Prawie wszyscy pacjenci ze złośliwym międzybłoniakiem mają historię pracy z azbestem.

Makroskopowo guz ma postać gęstego nacieku o grubości 2-3 cm lub większej na błonach surowiczych. W osierdziu i sieci może wyglądać jak niewyraźnie odgraniczone węzły z kosmkowatą powierzchnią.

Mikroskopowo guz przypomina gruczolakoraka lub hemangioendothelioma. Częściej występuje międzybłoniak nabłonkowy o budowie kanalikowej lub brodawkowatej.

Weryfikacja histologiczna zarówno dojrzałych, jak i niedojrzałych międzybłoniaków jest bardzo trudna. Dokładną diagnozę można postawić za pomocą typowania immunohistochemicznego przy użyciu przeciwciał monoklonalnych, a także hodowli tkankowej..

Guzy nerwów obwodowych:

Neurinoma (nerwiak nerwiakowy, neurilemmoma) jest dojrzałym, łagodnym nowotworem związanym z osłonką nerwów Schwanna. Znajduje się w tkankach miękkich wzdłuż pni nerwowych, nerwów czaszkowych (częściej słuchowych), rzadziej w narządach wewnętrznych.

Makroskopowo jest to węzeł o średnicy 2-3 cm (ale czasami może osiągnąć 20 cm), miękko elastyczny, różowo-biały, jednolity.

Mikroskopowo guz jest reprezentowany przez wiązki komórek z owalnymi lub wydłużonymi jądrami. Wiązki włókniste komórkowe mają tendencję do tworzenia struktur rytmicznych w postaci struktur palisadowych utworzonych przez równoległe rzędy prawidłowo zorientowanych komórek ułożonych w palisadzie, pomiędzy którymi znajduje się strefa jednorodna wolna od komórek. Takie struktury nazywane są ciałami Verokai..

Nerwiakowłókniak jest dojrzałym, łagodnym guzem z elementów endoperineurii. Lokalizacja, obraz makroskopowy jest identyczny z nerwiakiem. Mikroskopowo wyróżnia mniejszą liczbę komórek z bardziej wydłużonym i pofałdowanym jądrem oraz większą zawartością włókien tkanki łącznej.

Złośliwy nerwiak jest niedojrzałym, złośliwym guzem. Częściej u młodych mężczyzn, jednak złośliwe nerwiaki jamy klatki piersiowej występują częściej u kobiet i są bardziej agresywne.

Makroskopowo guz ma postać jednego lub kilku węzłów (charakterystyczny jest wzrost wieloośrodkowy) o miękkiej elastycznej konsystencji, żółtawo-różowawo-białym kolorze z rozległymi obszarami krwotoku, śluzu, martwicy i obecności torbielowatych jam.

Pod względem mikroskopowym charakteryzuje się wyraźnym polimorfizmem. Charakterystyczne są komórki o owalnych i wydłużonych jądrach, rozmieszczonych losowo lub tworzących wiązki w postaci palisad i wirów. Istnieją wielojądrowe symplasty, pojedyncze komórki Xanthoma.

Początkowo guz rozprzestrzenia się wzdłuż przestrzeni okołonaczyniowej i okołonaczyniowej. Daje przerzuty głównie krwiotwórcze do płuc i wątroby.

Nowotwory zwojów współczulnych:

Ganglioneuroma to dojrzały, łagodny, dysontogenetyczny guz. Zlokalizowane w tylnym śródpiersiu, w przestrzeni zaotrzewnowej, na szyi, w tkance miednicy, w nadnerczach.

Makroskopowo jest to zrazikowy, gęsty węzeł, wyraźnie oddzielony od otaczających tkanek.

Mikroskopowo charakterystyczne komórki typu zwojowego, zlokalizowane pomiędzy wiązkami luźnej włóknistej tkanki łącznej i włókien nerwowych.

Neuroblastoma (sympathoblastoma, sympathogonioma) jest niedojrzałym, złośliwym guzem składającym się z komórek przypominających sympathogonię. Występuje głównie u małych dzieci, rzadko u dorosłych. Lokalizacja najczęściej w nadnerczach, w tylnym śródpiersiu.

Makroskopowo wygląda jak węzeł, miejscami o rozproszonym wzroście, miękkiej konsystencji, żółtawym kolorze, z rozległymi obszarami martwicy i krwotoku.

Mikroskopowo składa się z dwóch typów komórek. Niektóre są małe, jak np. Sypatogonia, okrągłe, z wąskim brzegiem cytoplazmy i małym owalnym jądrem („nagie jądra”), w którym chromatyna znajduje się w postaci ziaren. Inne, takie jak sympathoblasty, są większe, z jasnym jądrem i obfitą cytoplazmą. Przez przewagę komórek rozróżnia się sympathoblastoma i sympathogoniomas. Komórki nowotworowe są podatne na tworzenie prawdziwych i fałszywych rozet w postaci korony komórek, w środku której ujawnia się miękka substancja włóknista.

Klinicznie szybko rośnie, wcześnie daje przerzuty do węzłów chłonnych, wątroby, kości. Istnieją dwa rodzaje przerzutów - głównie w wątrobie (przerzuty Peppera) i głównie w oczodołach (przerzuty Hutchinsona).

Ganglioneuroblastoma jest złośliwym analogiem ganglioneuroma. Występuje głównie u dzieci w wieku od 4 do 10 lat.

Makroskopowo różni się od ganglioneuroma obecnością wyraźnych zmian wtórnych w postaci śluzu, krwotoku i martwicy. W tkance guza pojawiają się małe cysty.

Obraz mikroskopowy jest polimorficzny. Guz składa się z niedojrzałych neurocytów o różnym stopniu zróżnicowania, od sympathogonii i sympathoblastów do wysoce zróżnicowanych komórek zwojowych. Wiele nietypowych mitoz.

Przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych. Może powodować hematogenne przerzuty do płuc, wątroby, kości.

Nowotwory tkanki tworzącej melaninę

Melanocyty, czyli komórki tworzące melaninę pochodzenia neurogennego, mogą być źródłem formacji nowotworowych zwanych znamionami i prawdziwymi guzami - czerniakami.

Czerniak (czerniak zarodkowy, czerniak złośliwy) jest niedojrzałym guzem tkanki tworzącej melaninę. Jest to jeden z najbardziej złośliwych ludzkich nowotworów. Kobiety częściej chorują, ale ich rokowanie jest lepsze, zwłaszcza u wieloródek oraz w okresie przedmenopauzalnym. Osoby o jasnej karnacji i niebieskich oczach są bardziej narażone na rozwój czerniaka. Czerniak występuje rzadko u osób rasy czarnej.

Lokalizacja: skóra, błona barwnikowa oka, rdzeń nadnerczy, opony mózgowe. Najczęściej czerniaki są zlokalizowane na skórze twarzy, kończyn i tułowia..

Zgodnie z obrazem makroskopowym rozróżnia się dwie postacie - czerniaka guzkowego i czerniaka szerzącego się powierzchownie. Guz może wyglądać jak brązowo-czarna plamka lub niebiesko-czarny miękki guzek.

Mikroskopowo polimorfizm jest gwałtownie wyrażany, guz składa się z wrzecionowatych lub polimorficznych, brzydkich komórek. W cytoplazmie większości komórek znajduje się żółtawobrązowa melanina. Czasami pojawiają się czerniaki bez pigmentu, które są najbardziej agresywne. Wiele mitoz.

Czerniak wcześnie daje hematogenne i limfogenne przerzuty do prawie wszystkich narządów.

Czerniak odnosi się do guzów z tak zwanymi opóźnionymi przerzutami (utajonymi przerzutami). U pacjentów leczonych z powodu czerniaka i raka piersi czasami pojawiają się przerzuty po 15–20 latach. Zakłada się, że utajone nowotwory złośliwe (to znaczy nie manifestują się klinicznie przez długi czas) i utajone przerzuty nie mają objawów w wyniku ich częściowej supresji przez układ odpornościowy..

Guzy kościotwórcze i chrzęstne

Chondroma jest dojrzałym, łagodnym guzem, który w morfologii kopiuje dojrzałą chrząstkę szklistą. Częściej występuje w paliczkach palców dłoni, kościach nadgarstka, ale może również występować w dużych kościach rurkowych (uda, ramię, piszczel) oraz w płucach. Występuje we wszystkich grupach wiekowych, ale częściej u dzieci. Klinicznie rośnie powoli przez lata.

Makroskopowo chondroma jest węzłem zrazikowym, gęstym, niebieskawo-białym, przypominającym chrząstkę.

Mikroskopowo guz ma budowę dojrzałej chrząstki szklistej. Atypizm komórkowy jest łagodny. Komórki chrzęstne nie różnią się znacznie wielkością, z jednym, czasem dwoma małymi jądrami, rozmieszczonymi losowo w typowych lukach, oddzielonych od siebie większą lub mniejszą ilością podstawowej substancji typu szklistego.

Znaczenie guza zależy od jego lokalizacji. Na przykład, gdy znajduje się w oskrzeli, może prowadzić do niedodmy płucnej.

Osteoma jest dojrzałym, łagodnym guzem kości. Przeważającą lokalizacją kostniaków są kości czaszki, zwłaszcza zatoki przynosowe. Osteoma w kościach rurkowych występuje rzadko. Najczęściej jest wykrywany w dzieciństwie..

Makroskopowo wygląda jak węzeł, który ma gęstszą konsystencję niż normalna tkanka. W zatokach przynosowych czaszki czasami są liczne, rosną w postaci polipa na nodze. W stosunku do kości kostniak może być okostnowy, korowy lub śródkostny. W większości przypadków kostniaki rozpoznaje się przypadkowo na zdjęciu rentgenowskim.

Mikroskopowo kostniaki dzieli się na zwarte i gąbczaste. Zwarty kostniak składa się prawie wyłącznie z masy kostnej o drobnej strukturze włóknistej lub blaszkowej z bardzo wąskimi kanałami naczyniowymi. Kostniak gąbczasty jest reprezentowany przez wyraźną sieć beleczek kostnych, ale rozmieszczonych nieregularnie. Przestrzenie między belkami są wypełnione tkanką z włókien komórkowych. Nie ma wyraźnych granic z otaczającą tkanką kostną.

Połączenie wielu kostniaków zlokalizowanych w dolnej szczęce, dachu czaszki i kości długich, z polipowatością jelit i guzami tkanek miękkich nazywa się zespołem Gardnera.

Osteosarcoma to termin zbiorczy obejmujący niedojrzałe nowotwory złośliwe tkanki kostnej i chrzęstnej, takie jak chrzęstniakomięsak okostnowy, kostniakomięsak okołokostny, kostniakomięsak wewnątrzkorowy, złośliwy osteoblastoma. Trzeba wiedzieć, że badanie rentgenowskie jest niezbędne do weryfikacji guzów osteogennych. Stąd diagnoza jest morfologiczna na podstawie RTG. Wiek pacjentów waha się od 6 do 60 lat, 50% to pacjenci poniżej 30 roku życia. Zdjęcie rentgenowskie ujawnia przerzedzenie i zniszczenie kości korowej.

Makroskopowo guz o zróżnicowanym wyglądzie - od biało-szarego do brązowoczerwonego, luźna konsystencja pomimo obecności ogniskowego zwapnienia.

Mikroskopowo, główny składnik tkankowy guza jest reprezentowany przez struktury kostne i osteoidalne, wyłożone nietypowymi osteoblastami, z obecnością wielu cienkościennych naczyń i wielu nietypowych postaci mitozy. Przerzuty są przeprowadzane głównie drogą krwiotwórczą, głównie do płuc.

Guzy ośrodkowego układu nerwowego i opon mózgowo-rdzeniowych dzielą się na neuroektodermalne i oponowo-naczyniowe.

1. Neuroektodermalne:

i. Astrocytic:

b. Oligodendroglial:

w. Guzy słabo zróżnicowane i zarodkowe:

Nowotwory wyściółki i splotu naczyniówkowego:

- wyrostek robaczkowy;
—Espendymoblastoma;
- brodawczaka naczyniówki;
- rak naczyniówki.

2. Guzy opon mózgowych:

- oponiak;
- Mięsak opon mózgowo-rdzeniowych.

Należy zauważyć, że w przebiegu klinicznym wszystkie guzy ośrodkowego układu nerwowego są zasadniczo zawsze złośliwe, ponieważ nawet przy powolnym wzroście zawsze wywierają nacisk na ośrodki życiowe, powodując naruszenie ich funkcji.

Gwiaździak jest najczęstszym dojrzałym guzem neuroektodermalnym. Obserwuje się go w młodym wieku, czasami u dzieci. Zlokalizowane we wszystkich częściach mózgu.

Makroskopowo jest to węzeł o średnicy 5-10 cm, na niektórych obszarach bez wyraźnych granic. Tkanka nowotworu ma jednolity wygląd, niekiedy z obecnością cyst. Biedne naczynia, rosnące powoli.

Mikroskopijnie reprezentowane przez komórki, takie jak astrocyty i włókna glejowe, w różnych proporcjach.

Gwiaździak charakteryzuje się polimorfizmem komórkowym, szybkim wzrostem, martwicą, może powodować przerzuty śródmózgowe wzdłuż dróg płynu mózgowo-rdzeniowego.

Oligodendroglioma jest guzem dojrzałym, występującym częściej u kobiet w wieku 30-40 lat, zlokalizowanym głównie w płatach czołowych i skroniowych oraz węzłach podkorowych.

Makroskopowo wygląda jak ognisko reprezentowane przez szarawo-białawą tkankę z wieloma małymi cystami zawierającymi masy śluzowe.

Pod względem mikroskopowym składa się z małych, równomiernie rozmieszczonych komórek z małymi hiperchromicznymi okrągłymi jądrami, jakby zawieszonymi w lekkiej cytoplazmie. Guz jest bogato unaczyniony przez naczynia włosowate.

Medulloblastoma - guz zbudowany z najbardziej niedojrzałych komórek - rdzeniaków, dlatego charakteryzuje się szczególnie wyraźną niedojrzałością i złośliwością. Występuje głównie u dzieci, częściej u chłopców w wieku 2-7 lat, najczęstszą lokalizacją jest robak móżdżkowy.

Makroskopowo - szaro-różowa, bardzo miękka, czasami jest półpłynną, półprzezroczystą masą. Często pia mater rośnie, daje przerzuty wzdłuż przestrzeni podpajęczynówkowej.

Mikroskopowo składa się ze słabo zróżnicowanych małych komórek o skąpej cytoplazmie i owalnych jądrach hiperchromicznych. Mitozy są liczne. Typowe są pseudo-oczodoły, w których komórki nowotworowe znajdują się wokół beznaczyniowego centrum eozynofilowego.

Glejak wielopostaciowy to niedojrzały nowotwór złośliwy, drugi po gwiaździakach najczęściej występujący guz mózgu. Występuje częściej w wieku 40-60 lat. Zlokalizowane w istocie białej dowolnej części mózgu.

Makroskopowo, podobnie jak rdzeniak zarodkowy, rośnie rozproszonym, o miękkiej konsystencji, pstrokatym - z obecnością ognisk martwicy i krwotoków.

Polimorfizm komórek nowotworowych wyrażony mikroskopowo, których jądra różnią się wielkością i zawartością chromatyny. Zauważono wiele mitoz.

Klinicznie guz rośnie szybko i może zabić pacjenta w ciągu kilku miesięcy. Przerzuty rozwijają się tylko w mózgu.

Wyściółak to dojrzały guz. Występuje głównie w dzieciństwie i młodym wieku.

Makroskopowo wygląda jak szary węzeł, jest zlokalizowany najczęściej w jamach komór, rzadziej rozprzestrzenia się pozakomorowo.

Mikroskopowo składa się z okrągłych i owalnych komórek wyściółki, które tworzą pseudorozety okołonaczyniowe, których jądro zawiera chromatynę w postaci małych ziaren.

Ependymoblastoma jest niedojrzałym analogiem wyściółczaka, charakteryzuje się wyraźnym polimorfizmem komórkowym, obfitością mitoz i reakcją naczyniową, rośnie naciekająco. Przerzuty wzdłuż przestrzeni podpajęczynówkowej. Jest to najczęstszy guz półkul mózgowych u dzieci..

Brodawczak naczyniówkowy - dojrzały guz, który rozwija się z nabłonka splotu naczyniówkowego komór mózgu.

Makroskopowo jest to kosmkowaty węzeł leżący w jamie komory.

Mikroskopowo - składa się z licznych struktur kosmkowych pokrytych warstwą komórek nabłonka, podobną do nabłonka prawidłowego splotu naczyniowego.

Rak naczyniówki występuje niezwykle rzadko, mikroskopowo ma strukturę raka brodawkowatego.

Meningioma (śródbłoniak pajęczynówki) jest dojrzałym guzem powstałym z elementów komórkowych opon mózgowo-rdzeniowych.

Makroskopowo rośnie w postaci węzła pokrytego cienką kapsułką, połączoną z oponą twardą i wciśniętą w mózg. Rzadko występują oponiaki błony miękkiej zlokalizowane w bruździe sylvańskiej. Tkanka guza na nacięciu jest włóknista, gęsta, biała. Guzy te mogą powodować atrofię z powodu nacisku kości, rozciągać się poza czaszkę, atakować tkankę mięśniową i tworzyć węzły zewnątrzczaszkowe.

Pod względem mikroskopowym istnieje wiele odmian w zależności od składu komórkowego. Najbardziej charakterystyczne są wielokątne komórki świetlne z zaokrąglonymi-owalnymi jądrami, z delikatnym wzorem chromatyny. Często guz ma wygląd pęcherzykowy. Czasami znajduje się duża liczba ciał psammomatycznych.

Mięsak opon mózgowo-rdzeniowych jest złośliwym analogiem oponiaka. Rzadko obserwowane, zwykle u dzieci i młodzieży.

Rośnie naciekowo makroskopowo, blaszkowata, szaro-różowawa.

Mikroskopowo ma strukturę hemangioendotheliosarcoma.

Potworniaki (z greckiego teratos - potwór, brzydota) mogą zawierać pierwiastki powstałe ze wszystkich trzech warstw zarodkowych: endodermy, ektodermy i mezodermy i wykazywać oznaki różnicowania się w różne struktury organizmu. Tak więc w potworniakach można znaleźć tkankę nerwową, błony śluzowe dróg oddechowych i przewodu pokarmowego, chrząstki, kości, skórę, zęby, włosy itp. Tkanka guza nie jest oddzielona od normalnej tkanki w obszarze pochodzenia. Według jednej teorii potworniaki są niedorozwiniętą tkanką bliźniaka (bliźniaka w bliźniaku), ale potworniaki różnią się od płodu tym, że różne tkanki są w dużej mierze zdezorganizowane. Potworniaki są klasyfikowane jako dojrzałe (wysoce zróżnicowane, złożone z tkanek typu dorosłego) i niedojrzałe (złożone z tkanek typu embrionalnego). Niedojrzałe potworniaki są zawsze złośliwe, podczas gdy dojrzałe potworniaki mogą być zarówno łagodne, jak i złośliwe. Większość dojrzałych potworniaków jest łagodna, na przykład dojrzałe potworniaki jajnika (cysty dermoidalne). Dojrzałe potworniaki jąder są łagodne, jeśli pojawiają się w dzieciństwie i zwykle są nowotworowe u dorosłych. Do określenia, czy potworniak jest łagodny, czy złośliwy, stosuje się nietypowe kryteria, takie jak stopień dojrzałości tkanek składowych, umiejscowienie i wiek pacjenta..